Philm

Uit alles blijkt dat PHILM een band is die gekoesterd wordt door de drie leden. Sinds het prille begin, medio jaren negentig, werd er sporadisch opgetreden. De ster van de band begon langzaam te rijzen, vooral dankzij de enthousiaste verhalen die doorverteld werden. Philm groeide zo op een ouderwetse manier, terwijl het makkelijk een paar stappen over had kunnen slaan. Want met Dave Lombardo als slagwerker gaan nu eenmaal overal vanzelf de deuren open.

Het is veelzeggend dat de band bewust niet voor die makkelijke weg koos. Dat het jaren duurde voordat dit debuut gemaakt kon worden, had overigens een andere reden: Dave Lombardo had het simpelweg te druk met Slayer. Nu meldt Philm zich dan toch, waarin we verder Pancho Tomaselli van War en Gerry Nestler van Civil Defiance tegenkomen. De drummer van Slayer, een funkbassist en een zanger/gitarist uit de avant-garde; dat moet wel iets bijzonders opleveren. Bijzonder is ‘Harmonic’ zeker. De nadruk ligt op instrumentale thema’s, die klinken alsof ze al improviserend tot stand gekomen zijn.

Stilistisch gaat het alle kanten op: funky thema’s volgen op felle passages die herinneren aan de hardcore en punk uit de jaren tachtig. Met hetzelfde gemak verliest het trio zich in psychedelische sferen, zoals in het titelnummer. Bij de eerste beluistering laat de plaat zich lastig doorgronden. Wat willen de heren? Waar is de rode draad? Het wordt pas bij herhaalde beluistering duidelijk. Het jazzy geroffel van Lombardo op zijn vierdelige(!) drumstel ademt louter spelplezier uit.

Datzelfde gevoel ligt besloten in de uitzinnige wah-wahklanken van Nestler of de swingende loopjes van Tomaselli. Dit zijn mannen die in de schaduw van hun gewone band precies de muziek maken zoals zij dat willen. Zonder compromis en zonder grenzen. Die oprechte passie en een adembenemende techniek zorgen hopelijk voor een van de top tien shows in jouw jaarlijstje.