The Spits + Operation S
Vera, Groningen
Entree: € 5,- + mk
Bron: http://www.vera-groningen.nl
The Spits is het product van een verstoorde hormonale huishouding van twee pukkelige tieners die niets beters te doen hadden in hun pubertijd dan piemels vergelijken en kijken wie het verst kan spugen. De spil van de band zijn twee broers die soms elkaars bloed wel kunnen drinken en het ligt er maar net aan hoe de pet staat en of niet een van hen met het verkeerde been uit bed is gestapt, anders kun je een optreden van The Spits wel vergeten. Sean en Erin zijn als twee kemphanen in een te kleine ruimte, gek van The Ramones en bier en spugen en feestjes van vrienden verzieken. Met drie geweldig waanzinnig gestoorde platen op zak, de laatste een compilatie van alle singles '19 Million A.C.' (Slovenly Records) wordt het hoog tijd dat The Spits een brug slaan met Europa.
Ik kreeg hun debuutplaat 'Passion Crime' een half jaar geleden in mijn handen gedrukt en na zowat een heel jaar lang bijna alleen maar geluisterd te hebben naar vet scheurende garagebands was de prettig gestoorde punkrock van The Spits een hele verademing. Wat een stelletje randdebielen.
De hoes met daarop een invalidenkarretje op een kromme Forest Gump-achtige manier gepresenteerd geeft al een goede indruk van wat je kunt verwachten. Van opener 'Spit Me Oout' tot afsluiter 'She Don't Kare' knallen de nummers als losse flodders uit een speelgoedpistool. Een ruige mix van Ramones meets Devo.
Heerlijke domme intro's, een gitaar die als een brommend insect monotoon door de nummers zoemt, en klinkt als een roestige staafmixer. Simpele friemel solootjes en een zang, lekker dreinerig en droog als karton, snotterig stuiterend als een Joey Ramone of vet stoer als een Hank Von Helvete. Speelse kinderdeuntjes op synthesizer completeren de muziek die, gestoord en overstuurd, met een plezant randje zullen we maar zeggen, uit je speakers giert. Voor je het weet sta je als een ping pong balletje door je kamer te stuiteren en heb je al je vrienden gebeld over de genialiteit van deze band uit Seattle.
En geloof het of niet, maar eigenlijk zijn The Spits het overblijfsel van een zieke poppenshow, Chuck E & The Spits, waar kinderen huilend bij weg renden door het grove geweld tijdens de show waarbij de enge poppen elkaar de kop afbeten of over elkaar heen kotsten. Absurd en knettergek, maar omdat het gehoopte succes uitbleef, gingen de jongens maar muziek maken, die ook weer absurd en knettergek is. Als je een voorproefje wilt van het ziekelijke brein van The Spits, ga dan eens naar hun website en klik op thespits.com voor een stukje live-video en zie bloeddorstige poppen, bloederige mummies en een waanzinnig optreden in Reagan-maskers. Ach wat. Laten we gewoon weer allemaal lekker lijm gaan snuiven, net zoals vroeger en dom pogoen op The Toy Dolls met onze leren jekkies met Nazi Punx Fuck Off en Kill The Hippies en vieze zoete wijn drinken van de Aldi. En laten we alsjeblieft eens lekker uit ons dak gaan tijdens The Spits, in plaats van als een roestige spijker aan de grond genageld staan, dom naar de band te staren. Wat een duffe zooi de laatste tijd in de Vera Club. Zoals Rachel Nagy van The Detroit Cobras al treffend zei. "And this time, you better move!"
In het voorprogramma zien we Operation S uit Frankrijk. Lekkere puntige punkrock met Cecilia van The No-Talents als zangeres. Een single en plaat is er uit op Wild Wild Records.
The Spits is het product van een verstoorde hormonale huishouding van twee pukkelige tieners die niets beters te doen hadden in hun pubertijd dan piemels vergelijken en kijken wie het verst kan spugen. De spil van de band zijn twee broers die soms elkaars bloed wel kunnen drinken en het ligt er maar net aan hoe de pet staat en of niet een van hen met het verkeerde been uit bed is gestapt, anders kun je een optreden van The Spits wel vergeten. Sean en Erin zijn als twee kemphanen in een te kleine ruimte, gek van The Ramones en bier en spugen en feestjes van vrienden verzieken. Met drie geweldig waanzinnig gestoorde platen op zak, de laatste een compilatie van alle singles '19 Million A.C.' (Slovenly Records) wordt het hoog tijd dat The Spits een brug slaan met Europa.
Ik kreeg hun debuutplaat 'Passion Crime' een half jaar geleden in mijn handen gedrukt en na zowat een heel jaar lang bijna alleen maar geluisterd te hebben naar vet scheurende garagebands was de prettig gestoorde punkrock van The Spits een hele verademing. Wat een stelletje randdebielen.
De hoes met daarop een invalidenkarretje op een kromme Forest Gump-achtige manier gepresenteerd geeft al een goede indruk van wat je kunt verwachten. Van opener 'Spit Me Oout' tot afsluiter 'She Don't Kare' knallen de nummers als losse flodders uit een speelgoedpistool. Een ruige mix van Ramones meets Devo.
Heerlijke domme intro's, een gitaar die als een brommend insect monotoon door de nummers zoemt, en klinkt als een roestige staafmixer. Simpele friemel solootjes en een zang, lekker dreinerig en droog als karton, snotterig stuiterend als een Joey Ramone of vet stoer als een Hank Von Helvete. Speelse kinderdeuntjes op synthesizer completeren de muziek die, gestoord en overstuurd, met een plezant randje zullen we maar zeggen, uit je speakers giert. Voor je het weet sta je als een ping pong balletje door je kamer te stuiteren en heb je al je vrienden gebeld over de genialiteit van deze band uit Seattle.
En geloof het of niet, maar eigenlijk zijn The Spits het overblijfsel van een zieke poppenshow, Chuck E & The Spits, waar kinderen huilend bij weg renden door het grove geweld tijdens de show waarbij de enge poppen elkaar de kop afbeten of over elkaar heen kotsten. Absurd en knettergek, maar omdat het gehoopte succes uitbleef, gingen de jongens maar muziek maken, die ook weer absurd en knettergek is. Als je een voorproefje wilt van het ziekelijke brein van The Spits, ga dan eens naar hun website en klik op thespits.com voor een stukje live-video en zie bloeddorstige poppen, bloederige mummies en een waanzinnig optreden in Reagan-maskers. Ach wat. Laten we gewoon weer allemaal lekker lijm gaan snuiven, net zoals vroeger en dom pogoen op The Toy Dolls met onze leren jekkies met Nazi Punx Fuck Off en Kill The Hippies en vieze zoete wijn drinken van de Aldi. En laten we alsjeblieft eens lekker uit ons dak gaan tijdens The Spits, in plaats van als een roestige spijker aan de grond genageld staan, dom naar de band te staren. Wat een duffe zooi de laatste tijd in de Vera Club. Zoals Rachel Nagy van The Detroit Cobras al treffend zei. "And this time, you better move!"
In het voorprogramma zien we Operation S uit Frankrijk. Lekkere puntige punkrock met Cecilia van The No-Talents als zangeres. Een single en plaat is er uit op Wild Wild Records.
Dit concert vond plaats op 16 december 2004.