American Heartbreak

AMERICAN HEARTBREAK Als ze covers spelen zijn dat nummers van bands als The Dead Boys, Cheap Trick en The New York Dolls. Het mag duidelijk zijn, dat de inspiratiebronnen van American Heartbreak uit een relatief ver GlamPunkRock’n’Roll verleden stammen.
Aan de annalen van de woelige Historia della Musica Rock hebben de diverse leden ook zelf hun aandeel geleverd. Zo waren gitarist Bill Rowe en bassist Michael Butler ooit te vinden in Jetboy, de laatste tevens in de laatste line-up van Trash Metal band Exodus en mepte drummer Erik Lannon ooit de stokken aan gort bij Mordred (eveneens Trash Metal) en een latere versie Bay City Rollers (!), die toen overigens al luider tekeer gingen dan hun vroegere zoete popreputatie deed vermoeden. Relatieve nieuwkomers zijn zanger Lance Boone en de recentelijk tot de band toegetreden gitarist Casey.
American Heartbreak wordt in 1996 opgericht in San Francisco. De nieuwbakken band is niet geïnteresseerd in grote muzikale vernieuwingen. Song en Rock’n’Roll-attitude staan voorop. Ondanks een toch behoorlijk Hard Rock/Metal verleden is American Heartbreak meer een melodieuze Punkpop band, die ongeveer klinkt als een stevige kruising tussen Cheap trick en The Descendents (zanger Lance Boone zingt in elk geval Robin Zander-zanglijnen op zijn Milo’s).
Bij mij zelf komen ook namen op van meer melodieuze stevige bands na de eerste punkgolven als van het Australische Eastern Dark (voor wie het nog kent) en iets als The Goo Goo Dolls in hun begindagen. Bands, die Punk-energie en Punk-sneer koppelden aan melodieuze 70-ies Hard Rock songs. Andere referenties, die zo circuleren bij het noemen van American Heartbreak zijn The Wildhearts en Manic Street Preachers.
American Heartbreak heeft verder split-singles/CD’s opgenomen met collega-PunkRockers als Electric Frankenstein en The Black Halos en er is vanuit de band naast helden Cheap Trick en The New York Dolls veel waardering voor onder andere The Donna’s, Joan Jett en Scandinavische geestverwanten als Backyard Babies en Hellacopters.
Op de debuutplaat ‘Postcards From Hell’ (nog uit 1999, maar de enige, die ik nu ter beschikking heb) klinkt het allemaal overtuigend; smerig genoeg voor Punk, pakkend genoeg voor Pop en vet genoeg voor Rock. Het zijn vooral de songs, die de band er met kop en schouders bovenuit doen steken. Uiterst catchy en verpakt in een intens stevige gitaarmuur. Een uitstekende mix om een zaal als Vera plat te spelen. Net als Cheap Trick is de band in elk geval al Big in Japan.