Your Band Sucks! # 7

Iedereen kent het wel. Je bent jong, je luistert muziek die je op dat moment tof vind en opeens is de liefde over en weet je niet hoe snel je al je cd's en platen moet verkopen om vervolgens zoveel mogelijk nieuwe albums van het genre die op dat moment je hart heeft veroverd te aanschaffen. En na enkele jaren begint het te knagen; "Hoe kon ik zo stom zijn om die cd's te verkopen...!", als je dit niet herkend ben je waarschijnlijk nog te jong en moet je dit over een jaartje of tien nog maar eens lezen. Maar waarom doen we dit eigenlijk? Om eerlijk te zijn, ik heb geen idee. Voordat punkrock mijn hart veroverde was ik voornamelijk into hardrock en metal. De collectie Roadrunner cd's was mijn leven en punkbandjes als Bad Religion, NoFX en natuurlijk de Sex Pistols en Ramones waren slechts bijzaak. Hele dagen was ik bezig met het draaien van Sepultura, Fear Factory, Biohazard en Machine Head. In de brugklas kwamen zelfs de stoere metalheads van het laatste jaar naar me toe met de vraag of ik wel wist wat 'Machine Head' was terwijl ik in mijn 'hippe' groene longsleeve door de school paradeerde, ik wist niet beter en 'Urban Discipline' was de soundtrack van mijn leven. Maar toen kwamen de 'Leave It Alone's', 'Self Esteem's' en natuurlijk 'Basket Case's' voorbij op Mtv en ik was verkocht! Metal was niet meer tof en ik wist niet hoe snel ik al mijn cd's moest dumpen bij de lokale tweedehands zaakjes waar ik bij de ene nog minder kreeg dan bij de ander, aan de ene kant schandalig maar aan de andere kant zegt business Mano zo moet je het ook doen want op tweedehands cd's, games etc... valt nog steeds de meeste winst te halen, maar dat is een hele andere discussie waar ik niet heen wil. Anyways, Roadrunner was out of the picture en de cd-rekken begonnen zich steeds meer te vullen met Epitaph, Fat Wreck Chords, Lookout releases en andere meuk, maar ik was gelukkig. Totdat ik na een aantal jaartjes weer zin had om 'Burn My Eyes', 'Demanufacture' of 'State Of The World Address' weer eens opzetten. Klote! Die heb ik niet meer, wat nu? Downloaden ging in die tijd niet zo abnormaal snel als nu en eer je die cd's binnen had was je al lang op en neer naar de stad gefietst en waren ze al een keer of vier voorbij gekomen in je vader z'n stereo. Gekocht dus, een paar jaar terug verkocht voor een gulden of drie, vier... en nu weer voor de volle mep kopen, wat een slechte deal maar wat een goede platen! Toch blij dat ik ze weer heb gekocht. Sindsdien scheid ik het kaf van het koren en gaan albums die ik een periode in mijn leven helemaal te gek vind nooit en te nimmer meer de deur uit tenzij ik ze dubbel heb. En dat is dan ook de strekking van dit korte verhaal, verkoop nooit iets wat een cruciale rol in je jeugd / leven heeft gehad ook al vind je er nu even niks aan en denk je 'Your band sucks!', de liefde komt weer terug, geloof me.