Two Cow Garage - Sweet Saint Me

Waar ik loop te zeveren over de zang bij Broadcast Zero heeft Two Cow Garage ook een zanger die klinkt alsof ie zingt met een dichtgeknepen neus en een bek vol snot. Ik heb daar lang aan moeten wennen, maar de hoge kwaliteit op albums als Speaking in Cursive en vooral III hebben mij daar doorheen doen luisteren. Ik denk dat wel meer mensen moeite hebben met de zang, maar toch is Two Cow Garage uitgegroeid tot een ware topper in het alternative-country/ cowpunk genre waar zoveel punkrockers zich momenteel in mengen. Dat zegt natuurlijk ook wel wat (ondanks dat commercieel succes natuurlijk geen graadmeter is voor kwaliteit). Speciaal voor de mensen die de Billy Corgan-vocals niet trekken (welke toch zeker 80% van het zangwerk verricht) is er ook nog een tweede zanger die een beetje klinkt als een minder zware Tom Waits. Maar genoeg over de zang! Op de een of andere manier valt de mix van country, punk en rock allemaal op z'n plek bij deze band. De gitaarpartijen, de zanglijnen, het honky tonk pianootje. Het werkt gewoon. Sweet Saint Me kenmerkt zich, geheel in de Two Cow Garage-traditie, door rauw rockend gitaarwerk, maar in vergelijking met ouder werk zijn de ballads (Angeline en Soundtrack To My Summer) ietsjes nadrukkelijker aanwezig. Dat komt omdat de heren er voor hebben gekozen om, meer dan ooit, wat gas terug te nemen. Hierdoor is de plaat wat meer in balans geraakt en is deze plaat ook op andere plekken dan tijdens roadtrips goed te versmaden. Persoonlijk favoriet blijft nog steeds het album III, maar Sweet Saint Me heeft nu al een goede tweede plek heeft ingenomen in de ranglijst en potentie tot stijgen. Voor iedereen die een rauwe combinatie van Drive By Truckers, Lucero en Darkness on the Edge of Town-era Springsteen wel ziet zitten: check deze band!