Tim Barry - Manchester

Ik ben stiekem een beetje verliefd op de stem van Tim Barry. Dat is eigenlijk sinds jaar en dag geen geheim meer, maar maakt een objectieve review wel wat lastiger. Nu heb ik schijt aan objectiviteit en ben ik groot fan van mijn uitmuntend goede smaak en mening dus eigenlijk is er geen vuiltje aan de lucht. Dat mag ook wel eens gezegd worden. Ondanks mijn liefde voor alles wat meneer Barry doet was ik nog niet compleet overtuigd geraakt van zijn akoestisch solowerk. De demo bood mogelijkheden, maar het album Rivanna Junction deed het niet helemaal voor mij. Ik voelde de authenticiteit, eerlijkheid en passie in zijn nummers, maar soms voelde het geheel ietswat vlak. Het miste iets. Met Manchester laat de charismatische AVAIL-frontman wat mij betreft eindelijk zien waar hij daadwerkelijk toe in staat is. Prachtige teksten gecombineerd met zijn kenmerkende vocalen in een prachtige 'Chuck Ragan meets Johnny Cash'-stijl. Wellicht heeft deze plaat met terugwerkende kracht ook nog eens invloed op mijn waardering voor zijn eerder werk, maar dit Manchester is in ieder geval het beste 'punkrocker goes acoustic'-album van 2008 geworden. Hulde!