The Spirit That Guides Us - Don't Shoot, Let Us Burn
•
Normal
0
21
MicrosoftInternetExplorer4
/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:"Table Normal";
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:"";
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:"Times New Roman";}
Wat betreft de bandformatie heeft TSTGU er sinds jaar en dag een soort van stoelendans op na gehouden, maar mijn promosheet spreekt over een Duits/ Nederlands gezelschap wat dus logischerwijs inhoudt dat er geen Denen, Japanezen of Yanks meer inzitten. Het is mij verder om het even, want de band draaide vanaf dag één om het collectief muziek maken en niet om namen en personen.
Nu heb ik de band meermaals gezien en wel eens geplugged in de Goudvishal, maar ondanks mijn TSTGU All-Stars heb ik nooit plaatwerk gechecked van de band in kwestie. Vandaag komt daar verandering in! Ik open de verpakking en zit meteen met mijn klauwen onder een zwarte substantie. WAT DE FUKK?! Bij nadere inspectie blijkt de gehele cd én het cd-boekje ingekrijt te zijn met een soort van as achtige substantie. Iets wat duidelijk gelinkt is aan de titel van het album én de kleding die de band tegenwoordig draagt. Daarnaast is de cd voorzien van een soort van witte rauwband met TSTGU opdruk die je kan dragen tijdens de show zodat je vrijwel hetzelfde ‘uniform’ kunt dragen als de band zelve. Ik moet zeggen dat ik het een leuk gevonden gimmick vind, maar al die poespas neemt niet weg dat het om de muziek gaat.
TSTGU is een band die voor menig persoon lastig in een hoekje is te plaatsen, maar screamo meets emocore lijkt me toch wel redelijk duidelijk. Zoals reeds vermeldt gaat het deze band vooral om de muziek en daarnaast hebben ze ook nog eens een boodschap. Een boodschap die ik als geboren en getogen Veenendaler maar al te vaak gehoord heb. TSTGU zijn namelijk Christenen. En ondanks mijn haat voor vrijwel alle dingen die met het Christelijk geloof temaken hebben waardeer ik deze band en trek ik het bij vlagen redelijk goed. Alleen wanneer de emo de core overstijgt bloesemt mijn haat voor religie en aanverwante zaken op. Ik moet dan ook mijn best doen om daar verder geen woorden aan vuil te maken, maar aan het einde van deze review heb ik eigenlijk toch wel spijt dat ik niet eens op z’n minst een “voor het zingen de kerk uit”-grap heb gemaakt.