The Mars Volta - Octahedron

De mannen van The Mars Volta zitten niet stil want dik een jaar na het ijzersterke The Bedlam in Goliath ligt nu Octahedron al weer in de winkel. Statistieken? Acht progressieve rock nummers met jazz en Latin invloeden, vijftig minuten en prachtig artwork. Prettig is dat de nummers dit keer niet al te lang duren waardoor ze beter blijven hangen en niet te snel vervallen in jam achtige escapades. Het kortste nummer “Cotopaxi” duurt dik drie minuten en is ook het snelste nummer. De band had van tevoren al aangekondigd dat het om een “acoustic" and "mellow” album zou gaan. Er wordt overigens wel elektrisch gespeeld, akoestisch slaat meer op de sfeer en zeker niet op toegankelijkheid. Er zijn momenten dat de band wel wat sneller gaat maar over het algemeen is de sfeer inderdaad mellow. Dat zal wellicht voor enkele luisteraars even wennen zijn, vooral omdat het album een behoorlijk trage opbouw heeft. Het gitaarwerk van Omar Rodriguez-Lopez lijkt ingetogener dan ooit, maar na enkele luisterbeurten is er toch genoeg interessants te bespeuren. Een nummer als “Copernicus” of “With Twilight as My Guide” heeft meerdere lagen en na de eerste keer luisteren heb je ze nog lang niet allemaal weten te ontdekken. Daar speelt de uitstekende productie een grote rol in. Dit is sowieso een album dat vaker geluisterd moet worden voordat je echt een goed oordeel kunt vellen. Als je liever nummers vol bravoure als Wax Simulacra of Aberinkula hoort dan zal Octahedron de eerste vies tegen vallen. Sta je echter open voor een rustiger album dan ligt er iets heel moois op je te wachten. De ongrijpbaarheid van deze band en de scheve balans tussen ingetogen rustige nummers en enkele snellere maakt het moeilijk te oordelen of dit album beter is dat de vorige maar de band heeft in elk geval weer iets nieuws, interessants en divers weten af te leveren.