the Manges - Bad Juju

Normal 0 21 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} The Ramones, The Queers, Screeching Weasel. Het is de stijl waar geen enkele band bij uit de ban probeert te springen. Het concept is immers gewoon goed; 3 akkoorden, haren in het vet, one, two, three, four, rock ‘n roll. Het is wat het is, het is goed en het is in de meeste gevallen ook niks meer of minder. Juist om deze reden is de nieuwe release van The Manges Bad Juju zo goed geworden en presteert het paradoxaal genoeg ook nog eens om boven het gros uit te steken. Eerlijk gezegd was ik voorheen niet bijzonder te spreken over The Manges. Het leek op een middelmatige, Italiaanse ripp off van bovengenoemde bands, alleen dan met slecht geprononceerde Engelse teksten. Maar goed, in hoeverre kunnen we in dit genre bands betichten van onoriginaliteit? Het heeft allemaal met de klok en de klepel te maken. The Manges weten met Bad Juju de juiste toon te zetten; zowel de klok als de klepel. Geproduceerd door pop punkrock legende Joe Queer is Bad Juju een heerlijk catchy summertime pop punkrock plaatje geworden. Het Italiaanse accent lijkt het geheel dit keer zelfs nog iets laconieker en sleazier te maken. Een daadwerkelijke analyse valt van een album als Bad Juju niet te maken; je kan immers wel dromen wat de sound ongeveer zal zijn. Maar Bad Juju is tof. Ik zou zeggen: pleur je Vans maar uit het raam, want het is weer tijd om je Chuck Taylors uit de kast te halen.