The Living End

The Living End is een band die ik al sinds jaar en dag waardeer en volg. De combinatie van Stray Cats-achtige rockabilly en strakke popypunkrock doet het geweldig op een zomerse dag. Vooral het debut, maar ook later werk gaat erin als zoete koek. Bassist Scott Owen, ook dit jaar weer genomineerd voor een 'Jack Award' beantwoord mijn vragen. Ok, heel even kort. Hoe kwam The Living End tot stand? Tijdens middelbare school kwamen Chris en ik in contact met rockabilly. Chris speelde toen al gitaar dus was het mijn taak om de grote bas ter hand te nemen. Het leek toen der tijd de meest logische stap. Met een drummer erbij waren we klaar om te spelen. Over instrumenten spelen gesproken! Ik kan trouwens alleen maar staande bas spelen! Ik kan zelfs niet eens een gewone electische bas bespelen! Anywho, we wilden toen iets neerzetten wat wij wilden doen en wat bij ons in de regio totaal niet te vinden was toen der tijd. Zo kwam, kort gezegd, onze sound tot stand. Aussie muziek en bands staan er bekend om dat ze uniek en divers zijn. Ik ben erg trots op het erfgoed dat “Aussie-music” genoemd wordt en al helemaal trots om er een onderdeel van uit te maken. En toen kwam Green Day en braken jullie door omdat jullie mee op tour mochten, toch? Hebben jullie nog iets speciaal gedaan toen? Wijzelf spelen een sound die relatief minimaal is van opzet en we verstoppen ons niet achter een muur van rook en vuurwerk. We konden dus eigenlijk niets anders dan onszelf zijn. Dat heeft prima uitgepakt voor ons. De tours met Green Day hebben ons veel exposure gegeven en ik ben ze alleen daarom al erg dankbaar. Erg cool dat een groep gasten van het formaat Green Day fan is van onze band. Heel erg cool! Hoe moeilijk was het na die tour en die eerste plaat om terug te komen met nieuw werk? Onze eerste plaat was echt een verrassing! Ineens kenden veel kids ons en moesten we dus proberen dat succes te evenaren. Wij waren op de eerste schijf eigenlijk nog gewoon opzoek naar wat we wilden qua sound. We waren opzoek naar waar onze grenzen lagen en wat bij ons hoorde. En dan moet je door? En dan?! We wilden laten zien waar we toen instaat waren en toen kwamen we dus op de proppen met Roll On. We wilden kort gezegd alles zo complex mogelijk maken om aan te tonen dat we talent hadden en vaardig waren. Dat is meteen het sterkste, maar ook het zwakke aan dat desbetreffende album. De albums daarna probeerden we eigenlijk de balans tussen de eerste full length en de tweede te vinden. Dat definieert ook eigenlijk meteen onze sound We vergeten nu de Hellboud en It’s For Your Own Good ep’s! Das ook al weer 10 jaar geleden natuurlijk! Oh, ik ben supertrots op dat materiaal! Het is daar nog zo rauw en energiek. Er zijn verschillende landen waarin deze ook weer opnieuw is uitgekomen. Dat geeft ook aan dat die tracks de tand der tijd redelijk hebben weerstaan. De track End Of The World hoorde ik voorbij komen bij mijn Tony Hawk Skateboard spelletje. Kunnen jullie zelf een beetje skaten? Chris en ik deden het zo nu en dan tijdens middelbare school. Maar echt heel goed zijn we er nooit in geworden. Tony heeft ons niet persoonlijk opgebelt ofzo, maar blijkbaar vond ie die track erg cool. Wij zijn niet echt van die game-freaks ofzo, maar het is wel cool en goede exposure! Meestal gebeuren dit soort dingen gewoon. We zitter er niet achteraan te vissen. Net als bij onze videoclips. Dat laten we ook voornamelijk aan de producers over. Ow, en qua sport houden we natuurlijk wel van surfen! Mja, wat wil je met al dat strand hier in?! Hoe cool is het trouwens voor Chris om zijn eigen gitaar te hebben! Ja, erg cool! De signature series Gretsch Guitar is zo goed als klaar om in productie te gaan. Ik heb zijn prototype gezien en die ziet er erg gaaf uit. En, niet op de laatste plaats, klinkt ook nog eens bad-ass! Hoe belangrijk was eigenlijk jullie doorbraak in de VS? We hebben enorm veel mazzel gehad dat we enkele goede mogelijkheden hebben gehad om te spleen in de VS. We hebben er ook veel tijd en moeite in gestoken dus dan mag het ook wel. Het is een lastig land om te overwinnen. We zijn en blijven Aussies en we zullen nooit de band met ons geboorteland verbreken ofzo. Daarom zijn ze ook altijd weer blij als we terug naar hier komen. Touren is natuurlijk niet altijd even leuk, maar als de shows goed zijn maakt dat alles meer dan goed. Ook hebben we een coole crew om ons heen en dat scheelt ook. Over touren gesporken… Wanneer komen jullie weer es deze kant op? Het is inderdaad al een lange tijd geleden dat we bij jullie op bezoek zijn geweest! Ik hou wel van Nederland en jullie geschiedenis. Hopelijk tot snel!