The International Noise Conspiracy - The Cross of my Calling

Zouden er in de begintijd van The (International) Noise Conspiracy ook reviews zijn geweest waar de oude band van frontman Dennis Lyxzén niet aangehaald wordt? Ik denk, zeker gezien de band in den beginne vooral in de underground opereerde, eerlijk gezegd van niet, maar ondertussen, bij alweer de vierde release, denk ik dat de naam van het alom geliefde Refused niet meer vaak zal vallen bij een The (I)NC release. Zeker ook gezien The (International) Noise Conspiracy, waar ik zo'n 6 jaar geleden voor het laatst een plaat van luisterde, ondertussen de punkrockroots er een klein beetje uit gedestilleerd lijkt te hebben. Toch denk ik, als punkrock liefhebber zijnde, dat ik deze plaat vaker op zal zetten dan de oude werkjes van de band uit Zweden. OK, het zal de punkrock puristen pijn doen dat het niet meer op een lijn ligt met Survival Sickness of A New Morning, Changing Weather, maar de strakkere en opvallend meer upbeat klanken voelen niet aan als een ongemakkelijke evolutie. De dikke soulvolle rock'n'roll sound en ietswat vrolijkere toon doen de band dan ook geen zeer. Daarnaast moet toegegeven worden dat alle onderdelen van een The (I)NC plaat nog wel aanwezig zijn, maar dan in een ietswat andere verdeling. Nog steeds politiek geladen, nog steeds rock'n'roll. In essentie dus weinig verandering en wanneer er met die bril naar deze plaat gekeken wordt kunnen ook zeker de fans van het eerste uur plezier beleven aan dit album. Het toffe artwork doet me een beetje denken aan technische deathmetal op Relapse, maar er staat toch echt op dat het door Burning Heart, Vagrant en American Recordings (bekend van Slayer, Johnny Cash, Danzig, System of a Down) is uitgebracht. De laatstgenoemde is misschien ook niet zo gek als je Rick Rubin zelf achter de knoppen hebt gehad tijdens de opnames.