The Forgotten - The Forgotten

Veni Vidi Vici. Wát een plaat! WÁT EEN PLAAT!! Een mijlpaal en een essentieel stukje plaatwerk wat enorm veel impact heeft gemaakt op mij. Uiteindelijk was dat het startschot voor een collectie Amerikaanse streetpunkrock’n’roll waar de gemiddelde Amerikaan jaloers op zou zijn! Mocht je die plaat niet in huis hebben dan mis je wat in je leven! Opvolger Keep The Corpses Quiet was ietswat rommelig leek het wel, maar na flink wat luisterbeurten kwam ik er toch helemaal in. Een ijzersterk album wat misschien ietsjes meer opgepoetst had gemogen, maar die rauwe edge deed het eigenlijk ook best goed. De liefhebbers van strakke productie werden op de wenken bediend na de overstap naar BYO waar ze Control Me uitbrachten. Dat klonk allemaal een stukje rustiger, gelikter en anders. Sommigen haakten af, maar ik was nog steeds fan. Zelfs de bij elkaar geraapte tracks voor de split met The Heartaches deden het niet verkeerd bij mij. (Het mini cdtje op KO wil ik niet bespreken. Want wát een draak was me dat zeg!) Ik was fan, maar de band leek het bijltje er bij neer te hebben gegooid. Maarruh, na een paar jaar hoorde ik dat The Forgotten weer terug waren op het oude nest. En dan meteen een full length uitbrengen en een europese tour? Ik was siked! Maar helaas: de show in Hengelo viel me een beetje tegen (net als de opkomst) en was toen nog maar gematigd siked voor dit plaatje. Een paar dagen na de show dit plaatje opgezet en na een flink aantal keren gedraaid te hebben ben ik er nog steeds niet uit. Dat is me eigenlijk nog nooit gebeurt, maar ik kan er moeiljik een uitspraak over doen. Nouja, hij is goed. Dat weet ik zeker, maar ik word niet meer geraakt door de sound van The Forgotten. Ik vraag me af of het nu aan mij ligt of aan deze schijf? Het is sowieso geen classic, maar ik vraag me af of het überhaubt mogelijk is om een klassieker in de stijl van de eerste 2 platen te maken. Te hoge verwachtingen misschien? De digipack is in ieder geval prima verzorgt en ook die Aziatische release vibe die het artwork heeft trek ik goed. Sowieso erg te spreken over een terugkeer van The Forgotten en ik hoop op nog veel meer moois uit San Francisco en uit de TKO-stal!