The Flatliners - Cavalcade

Het Canadese The Flatliners heeft de afgelopen jaren flink aan de weg getimmerd. Niet alleen is de band kwalitatief gegroeid, maar ook het geluid is van crappy skapunk geörienteerd naar agressieve Larry Arms-achtige punkrock verschoven. Ik juich dat toe en waardeer de band sinds The Great Awake enorm. Desalniettemin heeft de band me nog niet compleet weten weg te blazen met een plaat. Zou het dit keer lukken? Met een woord: nee. Ik heb gewikt en gewogen - ik weet dat deze band het in zich heeft om wellicht wel een van de beste punkbands van de 21e eeuw te worden - maar het derde album van The Flatliners heeft nog teveel zwakke momenten om een ware klassieker te zijn. Gelukkig weet de uiterst zang van Chris Cresswell me met gemak door de wat mindere tracks heen te slepen, maar ik kan me niet de volle 40 minuten vermaken op het niveau wat er duidelijk wel inzit. Dus het is de band nog steeds niet gelukt om op plaat vast te leggen wat ze live wel weten waar te maken. Dat is jammer, maar neemt niet weg dat Cavalcade nog steeds een bovengemiddeld goed album is geworden.