The Draft (ex-Hot Water Music)

Sinds 1993 is de ster van Hot Water Music rijzende. De band weet met veel melodie en rauwe vocalen een geheel eigen geluid binnen de punkrock neer te zetten en album na album ontvangt de band lovende kritieken. Eind 2005 geeft Chuck Ragan, één van de twee zangers/gitaristen, echter aan te willen stoppen met het vele touren en meer tijd aan zijn gezin te willen besteden. In mei 2006 is het uit elkaar gaan van Hot Water Music officieel een feit. De overige drie bandleden vinden in Todd Rockhill een nieuwe gitarist en brengen in september 2006 hun debuutalbum als The Draft uit. The Draft gaat met ‘In A Million Pieces’ verder waar Hot Water Music gestopt is, en ook dit album wordt zeer positief ontvangen. De bijzonder sympathieke zanger/gitarist Chris Wollard staat ons graag te woord en heeft, onder het genot van ongetwijfeld niet zijn eerste biertje, aan een halve vraag genoeg om een flink verhaal af te steken. Europa “Gisterenavond zijn we naar een show van Leftöver Crack in Duitsland geweest. Eén van mijn beste vrienden speelt gitaar in die band, dus ik wilde er graag heen. Uiteindelijk ben ik dronken in de pit beland, hahaha! Bij onze eigen show gisteren in Frankfurt waren er ongeveer 50 mensen. We speelden in een soort kelder/bar. We hadden nog nooit in Frankfurt gespeeld, terwijl dit toch alweer de achttiende keer is dat ik in Europa ben. Een paar keer met Hot Water Music, een paar keer zonder te spelen maar gewoon om te reizen, en nu dus met The Draft. Ook zaten Jason [bas], George [drums] en ik vorig jaar zonder band, toen HWM net uit elkaar was. Wij zaten toen wel gewoon vijf dagen in de week nummers te schrijven en we werden gek omdat we niet aan het touren waren en alleen maar thuis zaten. Toen hebben we een tour gedaan waarin we speelden als The Full Effect. Wij waren de back-up band van Reggie. Reggie belde ons op om te zeggen dat zijn band niet meekon op de Taste of Chaos tour in Engeland en vroeg of wij mee wilden gaan. Onze maat Steve is toen naar Gainesville gevlogen, waar we één keer geoefend hebben en hij vertelde welke nummers we moesten kennen. Daarna zijn we dus overgevlogen en hebben we de Taste of Chaos tour gedaan, hahaha! Dat was vet. Het was wel wennen, want sommige nummers van Reggie and The Full Effect zijn nogal metal-achtig, met van die snelle loopjes enzo. Ik had geen flauw idee wat ik aan het doen was! Bij die oefensessie heb ik wel gevraagd of Steve die loopjes kon spelen, maar dan heel langzaam, zodat ik ze kon leren. Voor de rest heb ik gewoon m’n eigen ding gedaan: beetje daar staan, wat back-up vocals en hier en daar een solo die eigenlijk niet bestond. Ik heb eigenlijk niet in heel veel bands gezeten, en in elke band komt het er iedere keer op neer dat ik de vocalen doe, terwijl ik er eigenlijk wel van hou om gewoon lekker op de achtergrond te staan en gitaar te spelen. Tijdens deze tour kon ik dat dus eindelijk doen.” Hot Water Music “Met HWM hebben we heel veel verschillende shows gespeeld. De huidige tour van The Draft is niet noodzakelijkerwijs kleiner dan HWM tours. Veel dingen tussen HWM en The Draft zijn volledig hetzelfde, en andere dingen zijn weer compleet anders. HWM bestond ook zo lang dat het er eigenlijk maar net aan ligt over welke tijdsperiode je praat. Met HWM hadden we jaren waarin we niet gelukkiger konden zijn, maar er waren ook jaren waarin we allemaal pissed-off waren. Het ligt er dus aan over welke periode je praat als je beide wilt vergelijken. Maar zo denk ik er eigenlijk ook helemaal niet over. Ik hoef ze niet met elkaar te vergelijken. Zoals ik het zie is het gewoon heel simpel. Ok, ik zat in HWM en we hebben waanzinnige dingen gedaan. Toen zijn we gestopt en keek ik naar mijn leven en dacht ik: ‘Ik ben hier helemaal nog niet mee klaar. Ik zit hier midden in en ik wil helemaal nog niet stoppen.’ Toen we besloten dat HWM niet meer zou touren, hebben George, Jason en ik binnen vijf minuten besloten dat we een nieuwe band zouden beginnen, en de eerste vraag was meteen: ‘Ok, heeft er iemand nieuwe ideeën?’ En dat terwijl we midden in die tour zaten en we allemaal opgebrand waren. We wisten dat we niet meer gingen touren en dat er voorlopig geen nieuw album zou verschijnen, maar tijdens de soundchecks van de rest van de tour zijn we wel aan nieuwe nummers gaan werken, haha. Het was ook helemaal niet raar, Chuck maakte het niks uit. Hij heeft zelfs meegeholpen met het verzinnen van een bandnaam. Het was heel simpel; Chuck zei: ‘Ik kan dit niet meer doen,’ en ik zei: ‘Ok, dat kan ik begrijpen, dit is fucking hardcore en een moeilijk iets om te doen, maar ik ben er nog niet klaar mee.’ We spreken elkaar ook nog wel. Ik geloof dat hij nu zelf ook door Europa op tour is met zijn akoestische set.” Platenlabels “Onze nieuwe plaat is op Epitaph uitgebracht, net zoals een hoop werk van Hot Water Music. Mensen vroegen ons wel of we op zoek waren naar een nieuw label, maar we waren eigenlijk helemaal nergens naar op zoek! We hebben er even over gedacht om het album zelf uit te brengen. We zitten al zeven jaar op Epitaph, sinds 2000. Met hen hebben we eigenlijk niet eens contracten nodig. Brett [Gurewitz, oprichter van Epitaph] is mijn fucking broer. Ik hou van die gast, en van zijn vrouw. Het zijn geweldige mensen. We schrijven samen muziek en helpen elkaar wanneer we met muziek bezig zijn, maar ook daarbuiten. Hij is een geweldige steun voor onze band, dat is hij altijd geweest. Toen HWM uit elkaar ging werd ik nogal gek. Hij was toen nog wel onze manager en hij zei: ‘Praat gewoon met elk label in de wereld.’ Maar er komt dan zoveel bull shit op je af. Het is gewoon gestoord! Het enige wat ik wil is een album schrijven. We werden veel benaderd door major labels en die zeiden dan: ‘Ok we wilen graag dat jullie met deze en deze producer gaan werken, en dat jullie deze en deze radionummers gaan maken, en als we deze en deze ideeën nou eens pakken en er dit en dit van maken en blablabla.’ Ik wist niet eens wat dat betekende! Het kon me echt helemaal geen zak schelen en ik had er schoon genoeg van. Sommige van die mensen waren cool, en sommige mensen gaven helemaal niks om ons en zagen alleen een manier waarop ze een product konden verkopen. Het was echt bull shit. Toen heb ik Brett opgebeld en gezegd: ‘Brett, jij doet dit soort dingen al veel langer dan ik, wat de fuck moet ik hier nou van denken?’ We hebben toen 4 of 5 uur gepraat en op een gegeven moment zei hij: ‘In een perfecte wereld, wat zou je dan willen?’ Ik zei: ‘In een perfecte wereld zou ik willen dat iemand die ik vertrouw het album uitbrengt zonder dat ik me ergens zorgen over hoef te maken.’ En hij zei: ‘Nou, ik ben hier en je hoeft je nergens zorgen over te maken.’ Dat was het: ‘Ok, dude, ok. Ik praat met de band, en jij met je label, en als het lukt zou dat geweldig zijn.’ We kennen de mensen van Epitaph allemaal heel erg goed en als we in dezelfde stad zijn dan gaan we altijd met elkaar feesten enzo. Waarschijnlijk verliezen die gasten meer geld aan ons dan ze aan ons verdienen, maar ze geven wel om ons. Wij zijn supergelukkig met ze. Momenteel zijn we met ze in gesprek over ons volgende album. De vibe en de energie die nu in onze band zit is ongelooflijk. We zijn op zoek naar uitdagingen en naar veranderingen; we willen niet hetzelfde blijven doen. Daarom praten we nu wel weer met andere labels, maar het begon met dat we het album eigenlijk wel zelf uit willen brengen. Zonder dat er iemand anders is die zich er mee bemoeit. Als er iets mis gaat, weet je dat je het alleen jezelf kan verwijten, en als het goed gaat, weet je dat je goed bezig bent. Daar hebben we het al een tijdje over. Maar we zitten bijvoorbeeld ook nog steeds op No Idea Records, wat een lokaal label uit Gainesville is. Zo is het ook een beetje met Epitaph: we willen dat label eigenlijk niet verlaten, maar we willen volgend jaar wel echt iets nieuws doen.” Naast de band “We hebben allemaal ook nog gewone banen. Ik werk zelf in de bouw. Jason is leraar en George werkt soms als schilder van huizen en soms in een lokale rockclub. Dat belet ons er gelukkig niet van om zoveel mogelijk te touren. Als we naar huis gaan werken we, maar onze banen zijn heel flexibel. Jason is bijvoorbeeld een inval-leraar. Als hij in de stad is kan hij dus werken, maar hij is niet verplicht om te werken en kan dus weggaan wanneer hij wil. Zo is het met al onze banen. Het bouwbedrijf waar ik werk is van een vriend van mij. Dat bedrijf bestaat gewoon uit vier punkrockers en we bouwen zooi, hahaha. We hebben ook allemaal in keukens gewerkt enzo, beetje pizza’s bakken.” Touren “Ons eerste album is heel goed ontvangen. Ik heb van niemand gehoord dat ze hem niet leuk vonden. We zijn wel uit het niks begonnen. We zijn geen band die veel aandacht van de pers krijgt en hebben ook geen video voor het album gemaakt. We zijn gewoon op tour gegaan. Dit is onze derde keer in Europa, we zijn net terug uit Australië. We zijn ook al in Brazili|e geweest. Het is gewoon te gek; dat we dat alleen al kunnen doen betekent dat het heel goed gaat! We willen ook wel naar plaatsen gaan waar we nooit geweest zijn. Brazilië was voor ons bijvoorbeeld een nieuwe rare plek om heen te gaan. Zoveel verschil zit er echter niet tussen de shows in landen als Brazilië en Europa of de VS; het zijn dezelfde soort mensen die erop af komen. Maar tussen de steden en de houding van mensen op straat zitten natuurlijk wel grote verschillen. In Brazilië was het bijvoobeeld echt geweldig. Ik ben er gebleven na de tour om op vakantie te gaan. Ik heb mijn ex-vriendin erheen gehaald en we hebben daar gewoon vakantie gevierd. Dat was echt te gek! Maar ’s nachts kan je niet in je eentje weg. Vooral in Rio de Janeiro, dat is echt doodeng! Serieus, je was bang om de weg uit te lopen. Voor de shows heb ik m’n vriendin naar het hotel gebracht, omdat ik op het podium stond en dus niet op haar kon letten. Echt waar, het is doodeng! Kan je je dat voorstellen? Vier volwassen Amerikanen en nog vijf Brazilianen erbij, dus een flinke crew van grote harige mannen, en we waren gewoon doodsbang, hahaha! Er stond een lantaarnpaal op straat, en niemand verliet de lichtval van de lantaarnpaal, want als je in de duisternis keek dan zag je de raarste mensen en de vreemdste shit en dan dacht je: ‘Ik ga daar absoluut niet heen!’ Hahaha! Maar we zijn als band heel erg hecht met elkaar, dus in de meeste steden redden we ons wel. Er zijn maar weinig steden geweest waar ik echt niet wist wat ik moest doen. Tokyo bijvoorbeeld! Daar wist ik echt niet wat ik moest doen; ik was compleet fucked en werd echt gek. We waren daar 10 dagen en ik kon niks vinden om te eten dat niet naar rauwe vis smaakte. Ik bedoel: ik at een banaan en die smaakte naar rauwe vis, ik bestelde een biertje en hij smaakte naar rauwe vis. Dude, dat was niet normaal! Ik hou echt wel van Japans eten, maar man, ik werd echt helemaal gek daar. In veel landen is het ook zo dat je de woorden niet kan lezen, maar de letters wel, en dat je het dan wel uit kan spreken en er zo achter kan komen wat iets betekent. Maar in fucking tokyo?! Je probeert eten te bestellen, maar je kan gewoon helemaal niks! Je kan niks aanwijzen, je kan niet zeggen ‘Ik wil graag de kip daar,’ want je kan er geen fuck van lezen. Zij spreken geen Engels dus ze begrijpen er ook niks van. Dus de enige manier waarop ik iets kon eten, was om maar wat rond te dwalen totdat ik een tent tegenkwam waar ze foto’s van het eten hadden, hahaha! Dan kon ik met gebarentaal duidelijk maken dat ik wilde eten. Echt waar, ik werd er gestoord van!” Het volgende album “Als we volgende week naar huis gaan, gaan we eerst even op vakantie, naar California. Daarna wordt het een heel drukke maand. We zijn nu al nieuwe nummers aan het schrijven, en in die maand wordt het vijf dagen in de week oefenen met de band. Elke dag om vijf uur, als iedereen klaar is met werken, gaan we oefenen. In de weekenden gaan we vervolgens de studio in. Daar schrijven we verder aan de nummers. Daarna gaan we op tour met Gaslight Anthem, om vervolgens in november weer terug te gaan naar de studio. We gaan proberen om het nieuwe album aan het eind van dit jaar opgenomen te hebben, maar dat wordt wel hard werken. Het proces gaat wel snel, maar je kan niet controleren hoe snel het gaat. Soms heb je zoveel dingen om aan te werken dat je uiteindelijk nergens aan toekomt. De meeste muziek die we nu geschreven hebben is wel behoorlijk anders dan wat we hiervoor gedaan hebben, maar je weet meestal pas aan het einde van het proces hoe alles er daadwerkelijk uitziet. We hebben altijd de neiging om teveel te schrijven. Uiteindelijk nemen we dan bijvoorbeeld 17 nummers op, maar op de een of andere manier zegt er dan altijd iemand: ‘Ik wil dat het album 40 minuten duurt,’ of ‘Ik wil dat er 12 nummers op staan en geen 11.’ Dat soort dingen; het zijn gewoon stomme ideeën, maar zo werkt het wel. Dan moet je dus nummers gaan schrappen en moet je gaan bekijken welke nummers het meest heldere beeld scheppen van waar we mee bezig zijn. Het is dus lastig om te zeggen hoe het nieuwe album eruit gaat zien, maar we hebben wel wat dingen geschreven die behoorlijk verschillen van ons eerdere werk. Maar goed, voor míj is die muziek heel verschillend, maar als iemand anders er naar luistert zegt ‘ie misschien wel dat het gewoon hetzelfde klinkt. Ik bedoel: ik speel nog steeds gitaar, ik zing nog steeds met dezelfde stem, dus de sound blijft wel wat hetzelfde. Je schrijft nog steeds een nummer van drie à vier minuten, met drums, bas en twee gitaren. Misschien een keyboard erbij, misschien wat blazers, maar de basis blijft hetzelfde. Jason en ik hebben de meerderheid van het album van The Draft en van ‘The New What Next’ [het laatste album van HWM] geschreven. Daar was geen specifieke reden voor, maar we schreven gewoon veel. Het album van The Draft gaat tekstueel vrijwel naadloos door op ‘The New What Next’. Sowieso zitten die laatste vier albums qua teksten op dezelfde lijn en sluiten ze goed op elkaar aan. Voor mij zit er echt een duidelijke verhaallijn van ‘A Flight And A Crash’ naar ‘Caution’ naar ‘The New What Next’ naar het album van The Draft. Bij ‘A Flight And A Crash’ realiseerden we ons dat we eigenlijk steeds op zichzelf staande albums maakten. Ik hou er juist van als er een bepaalde lijn in zit en vind dat erg tof om te doen.” Hoewel Chris het duidelijk goed naar zijn zin heeft met The Draft, zal het de oplettende HWM-fan niet zijn ontgaan dat er inmiddels geruchten zijn opgedoken over een mogelijk reünie van Hot Water Music. Op 22 oktober berichtte punknews.org dat men bezig is met een mogelijke reünie. In de november uitgave van het magazine Alternative Press staat een interview met bassist Jason Black waarin hij zegt dat ze van plan zijn om weer bij elkaar te komen, een paar shows te spelen en vervolgens gewoon te kijken hoe het verder gaat. Een officiële verklaring van de band is nog niet verschenen, maar daar wordt aan gewerkt. We houden jullie dus op de hoogte!