The Black Halos - We Are Not Alone

Eigenlijk ben ik altijd wat sceptisch over het concept ‘Social Distortion-achtige bandjes’. Ik had dus al de nodige vooroordelen toen ik het nieuwe album van The Black Halos op m’n deurmat vond. De band zelf kende ik nog niet, maar de lovende biografie deed mij denken dat Black Halos een groot gemis is geweest in de jaren dat liefde voor punkrock zo ongeveer mijn leven bepaalde. We Are Not Alone is het vierde album van het Canadese Black Halos. Op het hoesje dat ik hier nu voor mijn neus heb liggen schitteren 5 stoere mannen. Rock ’n roll as fuck! Nieuwsgierig naar wat mij te wachten staat stop ik het schijfje in mijn speler. In eerste instantie klinkt het openingsmelodietje me bekend. Het zou toch niet weer zo’n band zijn die hier en daar melodietje pikt en daar nummertjes van maakt?! Later realiseer ik me dat het louter toeval zal zijn, aangezien ik het melodietje ken van een vaag Zweeds bandje, dat nooit een album heeft uitgebracht. Onmogelijk dat het ‘gejat’ is dus. Feit wil wel dat het mij als een gave melodie klinkt. En dan is het afwachten hoe de stem klinkt. Een kopie van Mike Ness? Of misschien een enorm vals-zingende mafkees, zoals in veel Social D-ripoff bands het geval is. Maar het valt me maar alles mee. Niet vals, niet lelijk, maar het haalt bij lange na het niveau van Mike Ness niet. Maar hoe saai zou het eigenlijk zijn als zanger Billy Hopeless precies zo zou zingen als Mike Ness?! De zanger van de Black Halos doet het toch best goed. En mijn oren kunnen deze vocalen prima aan. Openingsnummer ‘Disblief’ heeft dus alle ingrediënten voor een tof nummer. Maar met één nummer is nog geen album gevuld. En als alles dat hetzelfde zou klinken, zou het ook weer niet goed zijn. Dus met spanning wacht ik tot het eerste nummer, na 3:30min, is afgelopen. Er volgen nog elf rockende nummers met genoeg variatie om het een heel album goed vol te houden. En het is eigenlijk niet alleen Social Distortion waarmee Black Halos vergeleken mogen worden. Want zo Social D-achtig als ik in eerste instantie dacht, blijkt de band niet eens te zijn. Zo hier en daar doet het me ook denken aan de rock’ n roll-achtigheid van bands als Backyard Babies, maar aan de andere kant hoor ik ook een soort van Far From Finished. Om nou te zeggen dat ik in mijn punk-jaren echt een gemis heb geleden aan The Black Halos is wat overdreven. Maar het is zeker een album dat vaker in mijn cd-speler zal liggen. Daarnaast is het wellicht ook de moeite om deze band te gaan checken op Queensday Festival in Venlo!