The Accidents - Summer Dreams

Vroeger, toen ik nog jong, onbezonnen en punk was, was ik fan van een Zweedse band genaamd Voice Of A Generation. Fan dat ik was had ik alle platen en de meeste singletjes. Enige wat nog miste was een optreden van de band. Ik had ze nog nooit gezien. Toen kwam het mooie bericht dat de band geboekt was voor een show in de Goudvishal. Dolgelukkig was ik! Tot een paar weken later…. Toen las ik op internet dat de band besloten had er een punt achter te zetten. Ik leek ontroostbaar.Maar gelukkig, zoals met veel bands, ging een aantal leden van deze band verder met een ander project. Kim Belly en D. Vacuum hadden The Accidents. Ik was nooit zo stuk van deze band, tot Voice Of A Generation stopte. Tsja, ik moest toch wat…. Nu, een paar jaar later. Ik ben nog steeds (enigszins) jong, soms wat onbezonnen en nog een klein beetje punk. En dus stond ik eigenlijk wel weer te springen om een nieuw album van The Accidents. Eind oktober 2007 was het zo ver. Hetgeen wat ik toen onder ogen kwam was een cd genaamd ‘Summer Dreams’. Niet echt een titel voor tough guy rock ’n roll. Maarja, natuurlijk hoeft een titel niet alles te zeggen over de inhoud van een album. Zodra ik het hoesje openklap zie ik daar een foto van de though guys (waarbij ik trouwens zie dat Kim Belly de band inmiddels verlaten heeft). De foto lijkt in ieder geval een stuk meer rock ’n roll dan de titel. Hoewel de bandpic misschien wel heel erg geposed is. Witte bloesjes die half open staan met daarover zwarte bretels. Stoer kijken en je armen zo over elkaar zodat alle ruige tattoo’s te zien zijn. Bakkenbaarden en dikke kettingen staan er voor het rock ’n roll idee natuurlijk ook goed op. Lay-out is leuk, maar eigenlijk bijzaak, dus laat ik het dan nu maar hebben over de muziek. Cd gaat in de player en hopsa, een heerlijk nummer springt aan! Net wat ik van The Accidents gewend ben. Hoewel het erg lekker klinkt, schiet er toch door m’n hoofd dat het wel eens een saai album kan gaan worden als alle nummers zo klinken. Bij nummer 2 zakt het tempo af, maar het klinkt nog wel als een redelijke song. Helaas is de rest van de cd aflopende zaak. Het klinkt alsof je een plaat op de verkeerde snelheid draait. Ik vind ’t he-le-maal niks. Maarja, misschien moetje wel gewoon een stoere man zijn, met half open wit bloesje, zwarte bretels, veel stoere tattoo’s en bakkenbaarden.