Terror - The Damned, The Shamed

Kings of Hardcore staat er op een grote sticker die de sleeve (met vrij cliché artwork) siert die om de nieuwste cd van Terror, The Damned, The Shamed heen zit. Nu is dat een discutabele uitspraak maar om Terror kan je zeker niet meer heen. In tegenstelling tot het zoethoudertje van vorig jaar beukt deze cd weer ouderwets net iets meer dan een half uur lekker door. In de eerste instantie lijkt het precies op elke oudere release die je al in de kast hebt staan. Zodra Scott Vogel begint met schreeuwen op "Voice of the Damned" is het een feest der herkenning. En eigenlijk gaat dit feest door tot (de Europese bonustrack) "Iron Mind". Maar gelukkig heeft Terror dit keer de nodige variatie aangebracht in hun muziek. Zo hebben de heren hun voorliefde voor (trash)metal iets meer terug laten komen in de nummers. Zo vlak voor de twee minuten in het openingsnummer zit er een heuse gitaarsolo, iets dat vaker op dit album terugkomt. En nummers als "Betrayer" en "March to Redemption" kennen zowaar rustige stukken. Het algemene tempo ligt sowieso op The Damned, The Shamed iets minder snel dan normaal. Het komt allemaal iets minder agressief over zonder echt aan kracht in te boeten. Maar er staan ook genoeg nummers op waarbij de band geen knieval maakt en ouderwets doorbeukt zoals "What I Despise" of "Crush What’s Weak". Fans hoeven niet te schrikken van bovengenoemde zaken, Terror blijft min of meer dezelfde band waarvan je altijd al hield (vooral tijdens de shows). Dat geet deze keer zover dat sommige zinsneden en riffs minimaal verschillen van eerdere nummers. Maar de band heeft eindelijk iets meer variatie aangebracht in hun stijl van hardcore en dat werpt zeker zijn vruchten af. Het is wel misschien even wennen maar persoonlijk hoop ik dat Terror veel van deze nummers tijdens hun live-set zal spelen.