Static Thought - The Motive For Movement

Deze jonge kids komen uit de Bay Area, maar spelen geen thrash? Eigenlijk een schande, maar ik zie het voor deze ene keer door de vingers. (ik zit duidelijk nog in mijn Wacken recensie) Anywho... Met deze opvolger van “In The Trenches”, die ik eigenlijk nooit meer opzet, probeert de band met een geluid ergens in de buurt van The Unseen een stapje verder te komen. Wat mij betreft is ze dat maar gedeeltelijk gelukt. De muziek mag dan afwisselend en retestrak gespeeld zijn, en de teksten mogen dan redelijk sterk zijn, en ook de attitude komt prima over. Toch... Toch blijft deze band overall een klein beetje in de grijze middenmoot hangen. Datzelfde gevoel had ik na hun debuutplaat en helaas is dat gevoel niet verdwenen met deze schijf. Ik weet niet wat het is, maar er mist duidelijk iets aan deze band, maar ik kan er niet echt mijn vinger opleggen. Een slechte plaat is het allerminst, maar ook zeker geen klapper. De tijd dat Hellcat echt alleen de krenten uit de pap haalde is wat mij betreft dan ook een beetje voorbij. Ik probeer het echt heel goed te vinden, maar Static Thought is niets meer dan middenmoot. Ok, dit is wel hele stevige middenmoot en een stuk beter dan een Orange, Heart Attacks of Mercy Killers die eigenlijk niet Hellcat waardig waren in mijn boekje. Misschien moet ik Static Thought eerst een keertje live aan het werk zien om wat meer overtuigd te worden?