Star Fucking Hipsters - Never Rest In Peace
Over de punkrock 'supergroup' met Scott “Stza” Sturgeon aan het roer was ik vorige keer vrij mild, maar een goed debuut was Until We're Dead allerminst. Zeker in vergelijking met de kwaliteit die Fat Mike de laatste jaren heeft weten binnen te halen was die plaat een aanfluiting van heb ik jou daar. Hopelijk heeft Mike er genoeg van weg weten te zetten om wat centjes te kunnen verdienen dan laten we die ouwe koe verder lekker in de sloot. Dit keer mogen de Hipsters in de herkansing bij ome Biafra en bewijzen dat ze heus wel beter kunnen. Ik geef ze in ieder geval het voordeel van de twijfel en laat me verrassen.
'Na ruim een jaar van flink touren, veel spelen en een switch naar een ander label gaat de band dit keer vast echt laten zien wat ze kunnen', denk ik dan, maar vervolgens lees ik dat de band in recordtijd Never Rest In Peace heeft weten in te spelen in de studio. Meteen bekruipt me het idee dat de band de luisteraar nog steeds niet helemaal serieus neemt en dat Stza op basis van zijn muzikale verleden even snel wat units wil gaan wegdrukken. Daar staat tegenover dat ze Howie Weinberg (Beastie Boys, Metallica, Ramones, Rancid, Nirvana, Slayer) het geheel hebben laten masteren en die weet meestal nog wel te redden wat er te redden valt, maar een uurtje extra in de studio doet sowieso niemand kwaad denk ik altijd. Desnondanks zit het album geluidstechnisch prima in elkaar dus daar heb ik niets op aan te merken. Maar hoe is het totaalproduct?
Ondanks dat ik ergens wel geloof in een mix tussen poppunk en crust met politieke boodschap weet de band mij weer niet te overtuigen. Er is in vergelijking met de vorige plaat sowieso weinig veranderd en het geheel is simpelweg nog steeds te saai om mee te komen met de grote jongens. Pijnpunt? Het meerendeel van de nummers zijn niet sterk genoeg. Met name door de klanken van zangeres Nico de Gallo blijft het geheel vrij zoet en catchy in het gehoor liggen, maar dat maakt van een matig nummertje zeker geen godentrack. Het is, net als op Until We're Dead, heus niet alleen maar huilen met de pet op, maar er zijn niet voldoende lichtpuntjes te vinden om de band staande te kunnen houden tussen de kwaliteitsreleases van dit jaar. Ik verwacht dat de Stza-adepten het totaal niet met mij eens zullen zijn, maar de fans van kwaliteitspunk weten dat ik gelijk heb. Star Fucking Hipsters hebben weer een middelmatig product afgeleverd.