Sparrow Falls - Tides

Nu het al tijden ijzig stil blijft vanuit het kamp van Tenement Kids heeft Nederland eigenlijk wel behoefte aan een band in het straatje van Hot Water Music. Sparrow Falls duikt, met Tides onder de arm, deels in dat gat. De muziek klinkt dan misschien ietsjes ieler en minder punk dan het oude werk van de mannen uit Gainesville, maar ondanks dat de band in lijkt te zetten op een breeder publiek lijkt me dit de voornaamste doelgroep. Het is in mijn optiek in ieder geval (nu nog) niet gelikt en radiovriendelijk genoeg om volledig in de Nederlandse pop/rock scene te opereren. Na een ongeluk met gitarist en Ed van Hees bleef het een tijdje stil na de prima debuut-EP uit 2006. Het toendertijd gecreëerde momentum is ondertussen wel vervlogen en de band moet met Tides dus weer bij af beginnen. Het album oogt en klinkt op alle punten goed en verzorgd. Tekstueel brengt de band misschien zelfs rijmelarij van een dusdanig niveau dat ik er in ieder geval geen touw meer aan vast kan knopen. Daarom is het jammer dat de pdfjes in mijn presskit het niet doen, want ik was wel benieuwd. Ik ben sowieso een zeikerd over tekstuele content, maar de band moet echt oppassen niet te verzuipen in melodramatisch arty-farty geneuzel. Dat heeft de band helemaal niet nodig. Het instrumentale deel van de plaat klinkt erg sterk, alleen de zang haalt het niveau van de rest van de band nog maar krap aan. Daarom vind ik het ook een logische keuze om wat gastzangers in te zetten. Dat Gijs Wilbrink (Tenement Kids) en Arthur von Berg (The Mad Trist) meedoen op deze schijf begrijp ik stijltechnisch nog wel, maar Hugo Malkovich zou niet heel erg hoog op mijn verlanglijstje hebben gestaan. Daarentegen is het eindproduct prima dus maakt het verder niet zoveel uit. Met prima artwork (vol dooie spreeuwen) is het schijfje helemaal af. Deze band zou eigenlijk heel veel moeten gaan touren/ spelen en dan kijken waar het schip strand. Potentieel genoeg in ieder geval!