Rebellion Amsterdam 2014

Rebellion is het festival voor ‘ouderwetsche punkrock’. Ik vind het een hele goede zaak dat dit Britse festival ook in Amsterdam aanmeert, maar het bezoekersaantal valt me behoorlijk tegen. Oi! en punk doen het, zeker gezien het aantal Britse bezoekers, een stuk beter aan de overkant van de plas. Zelfs Nederlandse band (zoals Discipline) spreekt het publiek maar in het Engels aan. Waarom ook niet. Het mag de pret niet drukken in Amsterdam. Vandaag draait om samenhorigheid met kalende en niet kalende skinheads en oude (en een paar) jonge punkrockers. Boven alles is het vooral heel erg gezellig. En daarom is ook deze editie meer dan geslaagd.   In verband met algehele garigheid van de dag ervoor komen we laat (maar gelukkig net op tijd voor Saints and Sinners) binnen. Helaas daardoor wel Lions Law moeten missen, maar de zin zit er wel meteen goed in met de melodieuze skinhead rock & roll van Saints and Sinners. Ondanks dat er nog niet zoveel bier inzit, toch meteen al wel een hoogtepuntje van de dag.  Daardoor missen we wel het G.O.H. en Martens Army, maar 999 gaat natuurlijk voor. De band is nog altijd hartstikke goed en Separates en The Biggest Prize in Sport zet ik thuis ook nog met plezier op. Ik kom er terplekke achter dat de band ook in de 21e eeuw nog werk heeft uitgebracht. Dancing In The Wrong Shoes, Outburst en Death in Soho zijn blijkbaar albums die, in tegenstelling tot de band die ruim 35 jaar oud is, nog niet eens 15 jaar oud zijn. Als ze daarop klaarspelen wat ze live nog kunnen dan is het zeker de moeite waard. Aangezien Church of Confidence (speelt de eigenaar van het Berlijnse Wild at Heart daar niet in?) tegelijk speelt met Steve Ignorant is de keus snel gemaakt. Hoewel het duidelijk niet voor iedereen is, blijft CRASS natuurlijk een belangrijke band. Ik zet het thuis ook niet op en live verveelt het me te snel dus de bar wordt opgezocht. Veel van de jonge kids (hoewel het er weinig zijn) vinden het wel tof. Dan is het tijd om Discipline te gaan zien met een nieuwe frontman. De oud-zanger van Hardsell is duidelijk flink wat kilo’s kwijt en buldert er niet minder om. Als je je ogen dicht doet hoor je nauwelijks verschil. De band probeert het publiek wat uit de tent te lokken door de tamme reacties wat te bekritiseren. Als op het einde Colin McFaull van Sparrer nog even mee komt zingen wil het publiek dan toch nog even met de voetjes van de vloer. Ook tof dat er nog twee nummers van Guilty as Charged worden gespeeld en natuurlijk afsluiter Frontline Skins. Daarna is het tijd voor Nederlandse trots Disturbance. Er lijkt niets veranderd en de band heeft er duidelijk zin in. Het kleinere zaaltje van de Melkweg zit goed vol en de pogo wordt stevig neergelegd. Zo hoort het ook. Stiekem toch wel een beetje leuker dan het Vlaamse Funeral Dress (hoewel stijlgenoot), als je het mij vraagt. Wel heel erg hangend op het ska/reggae-geluid en nauwelijks punkrock was The Ruts (DC). Dat gezegd hebbende: goed was het zeker wel. Sterker nog: samen met The Damned en Sparrer wat mij betreft de band van de dag. De rest van het publiek, een enkeling daargelaten, denkt daar duidelijk anders over. Een minpuntje: In A Rut wordt niet gespeeld. Wat eigenlijk wel bizar is als je er goed over nadenkt. We blijven in de grote zaal om naar 1 van de headliners van de dag te gaan kijken. Ik luister het thuis nauwelijks, maar The Damned is live nog altijd één van mijn favoriete punkrockbands. Wat Captain Sensible uit z’n gitaar perst is nog altijd retestrak, crooner Dave Vanian is uitstekend bij stem en keyboardspeler Monty Oxymoron gaat wild uit z’n dak. The Damned is voor iedereen een waar feest! En klassiekers als Neat Neat Neat, Smash it Up en New Rose worden door het publiek luidkeels meegebruld. Cock Sparrer is zoals Cock Sparrer doet: een supergoeie band. Hoewel er in het werk ook duidelijk pub rock, punk en beat elementen inzitten is de band natuurlijk bekend om hun Oi! werk. De nadruk in de set ligt dan ook op de eerste drie albums (s/t, Shock Troops Razor en Running Riot). Hoewel het er op lijkt alsof er al flink wat mensen naar huis zijn laten de mannen uit Londen zien waarom zij de perfecte headliner zijn van de dag. Al met al zijn punkrock en oi!, hoe politiek geladen het ook mag zijn, feestmuziek. En Rebellion 2014 was zeker een feestje! Op de weg naar buiten horen we dat er ook een theaterzaal zaal is waar akoestisch werd gespeeld door onder andere Nick Cash, TV Smith en Louise Distras. Gemiste kans van ons, maar zeker niet ontevreden over deze toffe editie van Rebellion. Als dit festival moet blijven bestaan zal er volgend jaar wel wat meer Nederlandse bezoekers moeten komen opdagen.