Rancid - Let The Dominoes Fall

Dat de leden van Rancid de afgelopen jaren absoluut niet stil hebben gezeten moge duidelijk zijn. In 2004 bracht Lars Fredriksen met zijn Bastards ‘Viking’ uit, een jaar later kwam Tim Armstrong met The Transplants’ tweede album ‘Haunted Cities’ om vervolgens in 2007 zijn eerste solo album ‘A Poet’s Life’ uit te brengen. Matt Freeman bracht een 12” uit met Devils Brigade en beunde bij met een bandje genaamd Social Distortion. En vorig jaar verscheen van Rancid zelf nog de compilatie cd ‘B Sides And C Sides’ en de dvd ‘The Music Videos: 1993 - 2003’ uit. Door deze lijst zou je haast vergeten dat het laatste studio album, ‘Indestructible’, alweer zes jaar oud is! Gelukkig is daar op 2 juni jongstleden verandering in gekomen en mogen we Rancid’s zevende langspeler ‘Let The Dominoes Fall’ aan de collectie toevoegen. Een plaat waar veel fans enorm naar uitkeken en de verwachtingen waren dan ook torenhoog. Misschien dat de nieuwste telg van Rancid daarom de eerste luisterbeurten wat tegenviel… Want wanneer één van je favoriete bands een nieuw album uitbrengt verwacht je per direct omver geblazen te worden, je wilt het gelijk helemaal te gek vinden en het laatste wat je verwacht is dat het album moet ‘groeien’. Je kent de band immers al en hun vorige releases zijn wel honderden keren voorbij gekomen. Ironisch genoeg is ‘Let The Dominoes Fall’ zo’n album geworden en ik kan je nu al verklappen dat wanneer je de nieuwste Rancid niet die extra luisterbeurten gunt en voorbarig conclusies gaat trekken je een juweel van een Rancid release mis zal gaan lopen. Want uiteindelijk heeft ook deze plaat al het goede dat we van Rancid gewend zijn. Zo zijn daar de wisselende vocalen tussen Tim, Lars en Matt, songs waar de beuk er goed in zit (‘This Place’, ‘The Bravest Kids’), je dosis aan aanstekelijke ska-punk (‘Up To No Good’, 'Liberty And Freedom', ‘That’s Just The Way It Is Now’), de wat experimenterende tracks (zoals het magnifieke ‘Civilian Ways’ en ‘The Highway’) en natuurlijk die typische punkrock nummers die alleen Rancid kan maken (‘East Bay Night’, ‘Last One To Die’, ‘New Orleans’). De lijn die op ‘Indestructible’ is gezet word op ‘Let The Dominoes Fall’ doorgetrokken, echter klinkt laatstgenoemde een stuk gevarieerder en hoor je duidelijk het plezier om nieuwe muziek te maken terug. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de akoestische bonus cd die je krijgt bij de uitgebreide versie van dit album. Hierop staan elf akoestische versies van nummers die ook op de cd staan plus het nog niet eerder uitgebrachte ‘Outgunned’. Deze bonus is een album op zich, want er is niet voor de makkelijke weg gekozen door de originele vocalen van de nummers te ondersteunen door een akoestische gitaar maar zijn met de voltallige band opnieuw opgenomen en het resultaat, dat ergens tussen een country en folk/protest plaat ligt, klinkt te gek! Ik voel me dan als fan weer behoorlijk verwend. Toegegeven, het is misschien niet Rancid’s beste plaat maar nog altijd beter dan het gros van de punkrock platen die uitkomt, iets wat naar mijn mening genoeg zegt. En misschien ontpopt ‘Let The Dominoes Fall’ zich wel tot één van mijn favoriete Rancid releases. Het is tenslotte een ‘groeiplaat’ en ik kan er vooralsnog geen genoeg van krijgen. The last one to die? Ik hoop het van harte! HELLCAT RECORDS | EPITAPH