Radio Dead Ones - S/T

Deze jonge moffen komen, na wat 7”s en splits, eindelijk eens met een full length op de proppen. In totaal achttien nummers vol meezingbare streetpunk in de stijl van US Bombs en The Heartaches die tekstueel vrij standaard anarchistische dronkemans toestanden beschrijven zoals er zovelen in het genre dat al voordeden. Al met al een vrolijk plaatje met een zomerse vibe die ik opzich wel trek. De mannen uit Berlijn houden het muzikaal lekker simpel met een ethos van zo stoer mogelijk eruit zien en klinken terwijl je zo punk mogelijk staat te doen. Simplisme vind ik verder prima, maar aan die laatst genoemde erger ik me wel een beetje tijdens de liveperformance. Om zoiets mafs als tijdens de soundcheck je moves oefenen kan ik wel lachen, maar echt grappig is het eigenlijk niet. Net zo grappig als een gehandicapt meisje in een rolstoel met zo’n joystick die zichzelf onder zit te kwijlen. Ik kan dan ook nooit mijn lach inhouden, maar een echte dijenkletser wil ik het niet noemen. Zoals je net al las is het dus niet allemaal rozengeur en maneschijn met die Deutscher. Naast al het posen is er namelijk ook nog plek gevonden om de zang dusdanig geforceerd, en op sommige momenten ook enorm vals, te laten klinken. Heeft die vent een cursus “stoer zingen ala Tom Waits” gehad ofzo? Serieus: als je stem fucked up is van booze, roken of wat dan ook is dat allemaal prima, maar als je moet doen alsof hoeft het van mij niet zo. En zeker niet zo overdreven! Verder zijn de achttien liedjes ook niet allemaal even sterk, maar dat is ergens ook wel logisch. Het zijn echter geen onoverkomelijke obstakels, want uiteindelijk zal het vooral een kwestie zijn van in hoeverre ervaar je de lol van/ in dit RDO en trek je de zang een beetje. Als je op die vragen 'ja' kunt antwoorden zul je aan dit selftitled debuut geen buil vallen, want wat er ook gezegd wordt: Radio Dead Ones heeft een redelijke CD uitgebracht en een eerste stap gezet om echt iets te kunnen gaan voorstellen in de punkscene.