Powerfest in een warm 013

Powerfest Ondanks de line-up van het nieuwe Powerfest had 013 het het afgelopen weekend zwaar. Naast zware concurrentie van festivals (Werchter, Waldrock, Metropolis) was het voornamelijk bloedheet. Ongeveer 1300 liefhebbers van hardcore en extreme metal (volgens de organisatie) trotseerden de hitte om zich in Tilburg te wagen aan het kijken van bandjes. Openers Most Precious Blood (grote zaal) en No Turning Back (kleine zaal) trekken ondanks het vroege tijdstip en de hitte toch goedgevulde zalen. Hier word ik gelijk al gesteld voor de keuzes die ik de hele dag zal moeten maken, namelijk naar welke band in welke van de drie zalen ik ga kijken. Na een nummer van MPB haak ik af, deze band is zeker niet slecht en doen hun ding goed maar over NTB heb ik goede dingen gehoord en dus duik ik de kleine zaal in. Druk en warm, maar de New York Hardcore van de heren beukt er lekker op los. Wat ze doen klinkt lekker hard en strak, zij het niet echt origineel. Het publiek heeft er ook zin in en brult lekker mee met zanger Martijn die zijn mic veelvuldig doorgeeft aan het publiek. Een lekkere opener. De band verzekert ons nog even dat we Leeway niet mogen missen. Legenden Leeway in de grote zaal, met bandleden van NTB in de pit. De zanger springt er flink op los en smijt meteen al de verboden-te-crowdsurfen-borden van het podium af. Een hele energieke frontman. De band speelt goed maar krijgt niet echt veel respons van het publiek. Zonde dat naarmate er minder respons komt, de band ook minder plezier lijkt te hebben. Ik heb het idee dat dit meer aan het tijdstip dan aan de band zelf ligt, wat ik namelijk van deze show heb gezien was best goed. Damnation AD in de kleine zaal met een enorme tank als zanger jaagt een hoop mensen weg. De agressieve mix van metal en hardcore is niet voor de onervaren luisteraar weggelegd. Deze band moet je kennen om de fijne nuances te horen, anders komt het allemaal over als één grote bak herrie. Dat er tussen de nummers lange stiltes vallen waarbij het publiek een niet te verstaan gesprek krijgt te horen (misschien uit een film?) is helaas ook geen pluspunt voor de show van deze band. Bij Shelter blijkt het de zanger met Nederlandse bezetting te zijn. De melodieuze hardcore van deze band valt bij het publiek goed in de smaak en de zanger heeft er duidelijk zin in. De interactie met het publiek is geweldig en de zanger duikt dan ook meerdere malen de zaal in (‘Now I remember it’s much more fun being out there than up here!’). Goed geluid en een aantal hits die de fans luidkeels meebrullen. Toffe band! Net als de band ervoor in de kleine zaal speelt Malkovich voor een select gezelschap. Ook weer een band die op het eerste gehoor misschien als takkeherrie overkomt maar dat zeker niet is. Wat de shows altijd leuk maakt om te kijken is natuurlijk de energieke podiumpresentatie van de band en de gekke sprongen van zanger Hugo, die zoals vaker getooid is in een strak turnbroekje. Gelukkig draait het om zijn stem, want die is een stuk beter dat het aangezicht van dat broekje. Volgende band die ik check is Raised Fist. Na een show op Groezrock waar ik compleet werd weggeblazen doen de heren het nu over in de kleine zaal, die nog nooit zo druk en warm is geweest als nu. De hardcore van RF staat als een huis en zorgt er meteen al bij de eerste noten voor dat het publiek losbarst in een kolkende pit. Er wordt meegebruld, gezweet, goedkeurend geknikt, gejoeld, geknald en dat allemaal voor één van de hardste bands van vandaag. Dat de zanger af en toe wat minder van stem is (wat volgens hem door de afgelopen slopende tour kwam, wat ik onmiddellijk geloof) mag niet deren, de band speelt enorm strak en laat iedereen versuft achter. Wat een show, wat een band! Even snel de Batcave in voor het optreden van With Honor met een nieuwe zanger. WH zet een energieke show neer in een goedgevulde zaal. De band is geheel op eigen kosten naar Europa gekomen (‘The label doesn’t do shit for us!’), wat zeker het nodige respect afdwingt. Jammer is wel dat de nieuwe zanger de nummers van met name het veelbelovende laatste album van de band (This Is Our Revenge) niet zo overtuigend weet te brengen als de oude zanger op CD doet. Wel een band met potentie! De heren van de F.V.K. | Cro Mags behoeven geen intro, maar de show komt wat vlak over met weinig interactie tussen band en publiek. Het lijkt erop dat hun tijd toch in het verleden ligt. Nog een comeback die achterwege had mogen blijven. En dan is het alweer tijd voor de afsluiters. De metalliefhebbers trekken naar de kleine zaal waar Cephalic Carnage met hun bizarre en technische mix van grindcore en deathmetal over het publiek heen zullen walsen. In het kader: je moet ervan houden. Ook lekker beuken kan je bij Ringworm, maar de meeste mensen kiezen voor Ignite. Zij zijn op tour om het nieuwste album (Our Darkest Days) te promoten en sluiten het festival af in de grote zaal. Al vanaf de intro spat de energie van het podium af. Ignite en het publiek hebben er zin in en dat is te merken. Er wordt een goede mix van oude en nieuwe nummers gespeeld en er wordt lekker meegeblerd (waar de nummers ook zo geschikt voor zijn). Natuurlijk moet ook deze hardcore band even de principes kwijt dus krijgen we dingen te horen over de kwaliteit van emo, dat de aarde naar de klote gaat, dat de oorlog in Irak om olie draait en dat we niet moeten drinken en rijden. Ik stoor me er minder aan dan bij andere bands. Misschien ligt dat aan de manier waarop het gebracht wordt of aan het charisma van de zanger, maar goed, toch liever minder lullen en meer spelen. Gelukkig doet Ignite dan ook een toegift (helaas geen Know Your History) en mag iedereen naar huis, de heerlijke avondkoelte in. Ik ben benieuwd wat de organisatie van Powerfest volgend jaar voor bands neerzet.