Persistance Tour "light"

Met min of meer een vergelijkbare line-up en een iets goedkoper kaartje dan de Persistance Tour van afgelopen december speelde Ignite samen met Terror, Strung Out, Death Before Dishonor, Burnthe8track en No Turning Back een dikke show in de 013. Erg jammer dat No Turning Back al om half zes begint. Schappelijk van de 013 om op tijd te eindigen maar hierdoor staat de band voor een erg lege zaal te spelen (zelf kon ik er ook nog niet zijn) en dat is erg jammer want ze verdienen meer. Burnthe8track zag ik vorig jaar in Sneek als support van Ignite en toen lag ik er niet wakker van. Ook deze show is weinig opzienbarend. De Canadezen hebben moeite met het grote podium en de vrij lege zaal die zich nauwelijks interesseert voor de muziek. De gelikte punkrock met emo invloeden komt wederom nauwelijks over. Death before Dishonor stond in december ook al in de 013, op de Persistance Tour en gelukkig voor de Boston Hardcore mannen is het nu drukker in de zaal dan toen. De band weet de eerste mensen aan het springen en schoppen te krijgen met hun rechttoe rechtaan hardcore en weet een positieve indruk achter te laten. Er wordt gelukkig wat meer werk van het eerste album gespeeld, maar van Count Me In komen ook enkele toppers voorbij, zoals Count Me In en Fuck it All. Solide show die tegen het einde een klein beetje inzakt. Eigenlijk is de grote zaal nog net iets te groot van deze band, maar toch speelden ze hun voorganger volledig van het podium. Strung Out is dit keer de vreemde eend in de bijt. De punkrock met heavy metal invloeden blijkt niet in goede aarde te vallen bij de meeste bezoekers, ondanks dat Jason Cruz en de zijnen (wederom unisex gekleed) de hardste nummers op de set hebben gezet. De nadruk ligt wel op de laatste twee albums Blackhawks Over Los Angeles en Exile In Oblivion. Op een kleine groep na, die vooraan alles meezingt, staat de zaal maar een beetje apathisch te kijken. Erg jammer want de band gaat helemaal los. Pas bij het allerlaatste nummer (Bring out your Dead) wordt er wat meer bewogen, maar dan is het eigenlijk al te laat. Hopelijk heeft Strung Out vanavond toch enkele stoere hardcore mannen weten te overtuigen van hun kunnen! Dan is het tijd voor Terror, waarvoor de meeste mensen blijken te komen. Nog steeds immens populair en vanaf de eerste tien seconden is de chaos vooraan compleet. De rondslingerende armen en benen zijn niet te overzien en haastig wippen enkele bezoekers de trappen van de 013 op. Uiteindelijk speelt Terror net iets meer dan een half uur, maar het lijkt veel langer. De energie die de band op de zaal afvuurt en zelf het podium uitstraalt is enorm aanstekelijk en bijna niemand kan stil blijven staan. De setlist bevat weinig verassingen, maar de energie, de agressie en het plezier waarmee de nummers overkomen maken het tot een mooie ervaring. We krijgen ook een voorproefje van een nieuw nummer, dat op de cd staat die over een paar maanden uit moet komen. Na Terror hapt de 013 naar adem. De moshkids mogen Ignite dan wel links laten liggen, deze band is eigenlijk net zo hard en net als Terror opnieuw te imponeren. Ook Ignite stond in december nog in de 013 maar zoals ik toen al schreef, ik kan er geen genoeg van krijgen. Als na de intro Bleeding ingezet wordt krijg ik weer kippenvel en schreeuw net als de rest van de zaal keihard mee. De geoliede machine speelt weer een geweldige show en frontman Zoli weet precies hoe je het publiek mee moet krijgen. Hoogtepunten van de setlist waren het akoestisch gespeelde Slowdown, het nieuwe nummer (ook Ignite is bezig met een nieuw album) en oude toppers Ash Return & In My Time. De restje adem dat de bezoekers van deze show na Strung Out en Terror nog over hadden is volledig uitgeput door Ignite en het publiek kan moe maar voldaan de 013 verlaten. Hopelijk komen er in de toekomst meer van dit soort avonden want met de line-up prijs verhouding zit het wel snor. Iets later beginnen en iets meer distro’s zouden het feest compleet maken!