Pennywise - Yesterdays

Pennywise, net als vroeger weer met Jim Lindberg op zang, heeft wat ‘veelal nog nooit eerder gehoorde’ ouwe rotzooi van zolder geplukt om uit te brengen. Haters hebben zonder twijfel genoeg om over te zeiken, maar ik vind het gewoon tof om die eind jaren 80/ begin 90 Pennywise weer eens te horen. Hoewel ik eerlijkheidshalve moet erkennen nooit écht fan te zijn geweest van de band. Maar kwalitatief waren de liedjes van de band toentertijd gewoon prima. En ook deze ‘b-kantjes’ hebben wat mij betreft de tand des tijds weten te doorstaan. Al helemaal met het opgefriste geluid van 2014. En dat is niet zo zeer omdat Jason Thirsk hier nog aan meegewerkt heeft (hoewel het beste werk van de band wel in samenwerking met de in 1996 overleden bassist was). Het is toch vooral omdat de tracks - uit verschillende opname sessies - niet klinken als een aaneengeschoven rits ‘anthems’ zoals de band dat tegenwoordig op een plaat doet. De elf nummers rammelen lekker door en passen prima bij elkaar. Maar het toetje (een bijna kwartier durende – gevoelsmatig 6 uur durende – repetitieopname met slap geklets) is wel de spreekwoordelijke herpes aan deze anderzijds puike release. Deels wordt die mispeer gecompenseerd door geen nieuwe versie van Bro Hymn te laten horen. Want dat is toch wel de punkrock-equivalent van nagels over een krijtbord.