Parkway Drive - Horizons

Muziek is eigenlijk net zo als seks. Goede muziek, net als goede seks, is altijd goed. Niet alle bands zijn goed. Sommigen streven goede muziek ook helemaal niet na (of kunnen het domweg niet), maar compenseren dit door humor (leuke/ grappige seks is ook prima!) of door politieke inhoud (ik wil wel een negerchick neuken in het kader van gelijkheid!) Net als sex wil je het soms liefdevol en mooi en soms wil je keihard van stampenstein. Ruig en lomp. Parkway Drive heeft deze lomp, hard en ruig benadering. En dat doen ze helemaal niet onverdienstelijk! Muziek in het straatje van Killswitch Engage, As I Lay Dying en Unearth. Voordat je verder leest kan ik verklappen dat de meesten die een stijve piemel of natte twat krijgen van dit soort bands vast wel iets in deze Aussies zullen vinden. Aan de andere kant: Ik vind reeds genoemde bandjes ook best leuk, maar ik scheit op Parkway Drive! Waar dat aan ligt? Ik denk vooral omdat het geheel veel te schoongepoetst is en omdat ze te weinig anders (proberen te) klinken dan al die andere bands in het genre. Een beetje zoals Silverchair ook als mosterd na de grunge-maaltijd kwam. Tja, de boot moet immers helemaal uit Australië vertrekken en dan mis je em blijkbaar zo nu en dan. Zei ik trouwens net schoongepoest? Ik bedoelde eigenlijk dat de sound compleet zielloos- en kapot geneukt is door die dude van KSE. Prachtig hoe hij zo hard kan overproduceren dat ieder gevoel er uit is. Chapeau! Het is leuk dat je in een bandje zit en dat je graag achter de knoppen wilt hangen, maar dit lijkt me een duidelijk gevalletje van "schoenmaker houd u bij uw leest"! Ennuh, nu vond ik het artwork van de vorige plaat al kut, maar deze keer hebben ze ook dat weten te overtreffen! Een matige rip-off van de cover van de laatste Poison the Well plaat. Uiteraard helemaal stuk ge-photoshopped zodat ieder greintje puurheid en echtheid vernietigd is. Gelukkig krijg je binnenin het boekje nog eens 5 of 6 van die lelijke plaatjes voor de kiezen voordat je de teksten van de tracks onder ogen krijgt. En voor iemand wiens moerstaal Engels is schrijven deze mannetjes als een stel gefrustreerde Mavo-dropouts van 14. OEF! Als ik zeg dat er zelfs in het metalcore genre veel beters en echter is te halen dan zegt dat meer dan dat je misschien in eerste instantie denkt. Muziek moet met gevoel en inhoud en anders hoort het in de prullenbak! Tracklist: 01. Begin 02. The Sirens' Song 03. Feed Them To The Pigs 04. Carrion 05. Five Months 06. Boneyards 07. Idols And Anchors 08. Moments In Oblivion 09. Breaking Point 10. Dead Man's Chest 11. Frostbite 12. Horizons Burning Heart Records