Nothington - Roads, Bridges and Ruins

Toen ik Nothingtons debuut All In voor het eerst hoorde was ik razend enthousiast, maar de liefde kwam na enkele maanden luisteren al snel op een laag pitje te staan toen ik erachter kwam dat de plaat eigenlijk best snel verveelde. Goed? Dat is All In zeker wel. Een klassieker? Not even close! Dit jaar komt de band terug met het album Roads, Bridges and Ruins. Voordat ik ook maar een letter op papier zou zetten wilde ik de band, en met name dit album, voldoende tijd en ruimte geven om te groeien. Ik was namelijk na opener A Mistake al meteen weer razend enthousiast over de band. Vooral ook nadat ik erachter kwam dat deze plaat ver boven het debuut uitstak wilde ik weten of het melodieuze geheel van raspvocalen, rockende punk en melancholische teksten dit weer wel zou blijven plakken en misschien wel uit zou gaan groeien tot een ware klassieker. Na een aantal weken onder de loep (en naald) te hebben gelegen denk ik nu een goed oordeel te kunnen vellen over Roads, Bridges and Ruins. Wat me positief opvalt, ten opzichte van het debuut, is dat er ietsjes meer plek is gekomen voor de vocalen van Chris Matulich. De keus om de heldere tweede stem van Chris tegenover de rauwe brul van zanger/ gistarist Jay te zetten trekt de plaat naar een hoger niveau. Daarbij klinkt de stem van Jay ook een stukje minder geforceerd dan weleer waardoor het allemaal wat fijner in het gehoor ligt. Met een goede mix van snelle- en langzame tracks denk ik dat Nothington een uitstekende punkrock-plaat heeft weten af te leveren. Geen klassieker, maar zeker een bovengemiddeld interessante plaat. Liefhebbers van Social Distortion, One Man Army en Lucero kunnen dan ook hun hart ophalen. 16 februari in THE STAGE (Arnhem) 17 februari in ACU (Utrecht)