NoFX in de Melkweg

Het is alweer een aantal jaar terug dat NoFX voor het laatst in Nederland was, over het aantal jaren dat ik de band voor het laatst zag nog maar te zwijgen. Twaalf jaar geleden om precies te zijn, ik zag de band toen in het Hof Ter Loo in Antwerpen en tot op de dag van vandaag is dat nog steeds één van de meest memorable punkshows die ik ooit heb gezien. Maar wat wil je, toen der tijd waren deze punkrockhelden mijn favoriete band van het moment en het was NoFX voor en na. Tegenwoordig is die favorieten rol aan andere bands besteed maar ik draag deze Amerikanen nog steeds een warm hart toe. Door de combinatie van de tijd die het heeft mogen duren eer ik de band voor een tweede keer zou zien plus het jeugdsentiment was ik dan ook behoorlijk psyched voor deze show. Toen ik binnenkwam was opener White Flag al aan het spelen. Ondanks het feit dat deze band gerust tot punkveteranen gerekend mogen worden, de band is zelfs al langer aan het rammelen dan NoFX, kende ik de band op een enkele compilatietrack niet. En na het zien van deze show begrijp ik wel waarom. De band kon mij niet bekoren met hun poppy punkrock die met name door de podiumpresentatie nogal tam overkwam. De band miste overtuigingskracht. Nou is het natuurlijk zo dat je bij dit soort shows specifiek voor de hoofdact komt maar ik betwijfel of mijn mening anders zou zijn als ik deze band in een kleinere club zou zien. Het slotakkoord duurde veel te lang en als je op NoFX zit te wachten gaat dat op je zenuwen werken. Jammer dat de band geen eigen support acts heeft meegenomen, in '96 was dat wel anders met The Vandals en Good Riddance, vroeger was dan ook alles beter... Gelukkig speelde de band niet al te lang en was het na een korte wisseling van instrumenten en apparatuur tijd voor NoFX! Toen de band dan ook het podium betrad barste de uitverkochte Melkweg bijna uit zijn voegen en ook ik moet bekennen dat er wat kippenvel op mijn arm stond. In plaats dat de band na dit warme onthaal gelijk aftrapt met een dijk van een hit om de chaos helemaal compleet te maken volgt er eerst een praatje tussen de bandleden waarbij menig grap voorbij komt. NoFX staat hier om bekend en na al die jaren is er nog steeds niks veranderd. Het is overduidelijk dat de band high en / of dronken is en dit waarschijnlijk hun spel zal beïnvloeden en we het allemaal zullen pikken. Fat Mike heeft hier ongetwijfeld gelijk in, maar achteraf blijkt het allemaal wel mee te vallen en speelt de band voor hun doen redelijk strak door de set heen. De band bestaat inmiddels ook al zo'n vijfentwintig jaar en zijn in de tussentijd wel wat gewend. Ondanks dat is het optreden absoluut geen routineklus en de band heeft er na al die jaren nog steeds evenveel zin in als voorheen. Vooraf hoopte ik op veel oude nummers maar met een band die honderden liedjes heeft geschreven is dit natuurlijk een beetje wishful thinking. Desondanks kwamen oude krakers als 'Bob', 'Stickin' In My Eye', 'Linoleum', 'Screaming For Change', 'Perfect Government', 'Reeko' en 'Kill All The White Man' voorbij. Grote verrassing was dat de band 'The Decline' speelde, een nummer van ruim achttien minuten! NoFX wil dit nummer in elke stad waar ze optreden een keer spelen en deze keer was Amsterdam aan de beurt waarbij de Melkweg te klein leek voor het enthousiasme van de fans. White Flag zanger / gitarist Pat Fear speelde ook nog wat akkoorden mee waarbij hij veel beter in zijn vel leek te zitten dan tijdens zijn eigen optreden. Toch miste ik menig klassieker die zeker niet tijdens een NoFX show zou mogen ontbreken. Ik had na het optreden dan ook gemengde gevoelens over deze avond. De grappen en grollen van de band waren dik in orde, de oude tracks waren een must voor het oor en zelfs de nieuwe songs waren live een stuk overtuigender dan op cd. Echter deed het mij allemaal een stuk minder als voorheen. Aan de band en de fans lag het niet, wellicht dat mijn verwachtingen wat hoger lagen. Desondanks heeft de band een goede performance met veel plezier neergezet waar menig band nog een puntje aan kan zuigen.