Nikola Sarcevic in Paradiso

Nog geen twee maanden geleden bracht Nikola Sarcevic zijn nieuwe album Roll Roll and Flee uit. Uiteraard gevolgd door een kleine tour. Daar waar hij op zijn vorige tour Nederland oversloeg, mogen wij ons dit keer wel gelukkig prijzen met een optreden van Nikola.: Woensdag 29 november in Paradiso, Amsterdam. Over de bekendheid van Nikola Sarcevic heb ik altijd al zo mijn twijfels gehad. En nu zou moeten blijken of mijn twijfels waarheid zouden worden. Hoe hard ik ook hoopte dat het tegendeel bewezen zou worden: mijn twijfels zijn bevestigd. Niet meer dan pak ‘m beet vijftig mensen hebben de moeite genomen om naar Paradiso te komen voor de akoestische show van Nikola Sarcevic. Het lijkt Nikola zelf niet te deren. Vol goede moed betreedt hij het podium, samen met drie anderen, een bassist (Andreas Wolfbrandt), een drummer (over wiens naam ik geen uitspraak durf te doen) en natuurlijk Henrik Wind. Op beide albums is Henrik de muzikale rechterhand van Nikola. Want ook al draagt het de naam van Nikola, Henrik mag absoluut niet vergeten worden. Ook tijdens dit optreden wordt bewezen dat Henrik een grote muzikale rol speelt met zijn mondharmonica, keyboard en vooral pakkende gitaarspel. Het optreden wordt afgetrapt met eerste twee nummers van het nieuwe album. Muzikaal klinkt het allemaal dik in orde en Nikola lijkt zo waar enthousiast te zijn. En dat in tegenstelling tot optredens die hij met Millencolin doet, waar hij bekend staat als het dufste bandlid op het podium. Zeuren over bezoekersaantallen is slap, vind ik, maar helaas kan ik er niet omheen om het nogmaals te benoemen. Want het blijft Nikola zelf ook niet onopgemerkt. En het aantal bezoekers komt hem dit keer misschien juist wel erg mooi uit. Henrik Wind had namelijk beloofd een hele fles Jägermeister op te drinken tijdens de show als er minder dan zestig mensen zouden zijn, zo vertelt Nikola na twee nummers gespeeld te hebben. Zelfs Henrik is het ermee eens dat natellen niet nodig is. De fles wordt geopend en de show gaat rustig verder. Een optreden dat muzikaal sterk in elkaar zit. De nummers worden feilloos gespeeld, en klinken niet veel anders dan op cd (een enkel foutje daargelaten). Het is wel opvallend dat er meer nummers van Lock-Sport-Krock dan van het nieuwe album worden gespeeld. Op zich eigenlijk ook niet zo heel vreemd: op het nieuwe album worden veel nummers ‘verrijkt’ met instrumenten die Nikola op het podium niet ter beschikking heeft. Na nog geen veertig minuten gespeeld te hebben meldt Nikola dat hij nog maar twee nummers heeft. Maar na deze twee nummers merkt Nikola terecht op dat de fles Jägermeister nog niet leeg is, dus dat ze dan eigenlijk toch nog wel even door moeten spelen. Nog drie nummers volgen, waarbij het laatste nummer, Vila Rada, eindigt in een zee van geluid. Een mooi einde van de show. Zo lijkt het althans, maar de fles Jägermeister was nog steeds niet leeg. Dus nog één keer klimt Nikola, dit keer alleen met Henrik Wind op het podium. Na Don’t Kill The Flame drinkt Henrik zijn laatste slok Jägermeister op. Nog een laatste nummer en dan is het dan echt afgelopen. Na een set van een uur en tien minuten verlaat Nikola voor de laatste maal het podium. Al met al heeft Nikola een erg goede show neergezet, waarbij hij bijna al zijn nummers heeft gespeeld. Gaaf, stoer en cool zijn niet de goede woorden om deze show mee te beschrijven. Hoe emo het ook mogen klinken: het optreden is mooi, intrigerend en doordringend. Overduidelijk is dat alles wat Nikola zingt recht uit zijn hart komt!