Nifters - Invisible Caine

Uit Zweden komt een hoop goeds op muzikaal vlak. Het debuut van Nifters, Invisible Caine valt daar nog niet onder. Dat heeft voornamelijk te maken met het feit dat de variatie in de nummers zo afwezig is dat het bijna lijkt alsof er niet twaalf, maar één lang nummer op deze cd staat. Het grote voorbeeld van deze jongens moet wel In Flames zijn. Ook zitten er nogal wat overeenkomsten in met de rustigere nummers van het laatste album van Dark Tranquility en uiteraard grondlegger van het genre At the Gates. Vooral in het derde nummer, zeer radio friendly, had niet misstaan op het latere werk (vanaf Reroute to Remain dus) van hun landgenoten, en vooral qua zang hint de band hier ook sterk naar. Het mag dan nog niet zo enorm treffend zijn als bij Degredead, maar eigenlijk hebben we hier met een slappe kloon te maken. Dus beetje geschreeuw, maar zang tijdens het refrein of couplet. Dus beetje ruige riffs, maar ook rustige momenten. Dus beetje snelle drums, maar ook wat electro geluidjes. Dus beetje gaap! De zang van Mats Larsson beslaat een breed spectrum, maar lang niet alles is even interessant om naar te luisteren. Met een nieuwe Mike Patton hebben we dus niet te maken. De muzikanten doen hun werk vrij aardig maar uitschieters (in negatieve en positieve zin) zijn eigenlijk nergens te bespeuren. Ben jij groot fan van In Flames sinds Reroute to Remain en vind je hun werk ervoor te hard? Dan kan ik dit album best aanraden. Kwalitatief is het zeker niet slecht, maar verrast zal je ook niet worden. Verder zullen fans van het genre deze cd in de budgetbak ook wel te pruimen vinden, hoewel hij niet echt vaak gedraaid zal worden denk ik.