Motion City Soundtrack - Even If It Kills Me (acoustic EP)

De slappe piemel-combinatie van pop en rock zal bij mij nooit voor een vroegtijdige zaadlozing zorgen ondanks dat Motion City Soundtrack best wel een zaadband is. Liefhebbers van mierzoete poprock in de stijl van het slechtste van Weezer, The Get Up Kids en Panic! at the Disco konden altijd wel terecht bij deze band en ik hield me, als liefhebber van echte muziek, er dan ook altijd afzijdig van. Ik walgde veelvuldig van de zielloze popliedjes die de punkrockscene binnen werden geperst omdat het toevallig op, het ooit zo punkrock verantwoorde, Epitaph Records werd uitgebracht. Ik heb hun tweede album dan ook ooit eens finaal de grond in geschreven. Later bleken er meer dan een half miljoen units van over de toonbank geschoven te zijn. Good for them! Maar dat betekent niet meteen dat je een goede band bent in mijn boekje. Nu ben ik toevallig groot fan van alle punkrockers die hun oude banjo en/ of ander stuk jammerhout afstoffen voor een akoestische plaat. De afgelopen twee jaar zijn er een aantal supergoede akoestische albums uitgekomen en ik was dan ook best wel benieuwd of ik MCS in akoestische variant wel zou trekken. Uiteindelijk blijkt het antwoord ' ja, het is wel te doen', maar wil ik meteen even toevoegen dat het niet veel overhoudt. Natuurlijk is het allemaal nog steeds veel te klef, slick en heeft het totaal geen ballen, maar dat hoort ook wel bij de band uit Minnesota. Slecht wil ik het zeker niet noemen ook al staan mijn kontharen rechtop van het slijmerige stemgeluid van zanger Justin Pierre. Vanuit punkrock perspectief scoort dit eigenlijk geen voldoende, maar uit ' objectief'/ poprock perspectief is dit eigenlijk best een redelijk EP-tje. Dus sta je open voor mierzoete Amerikaanse popliedjes in een akoestisch jasje? Dan kan je met dit Even If It Kills Me je slag slaan! Hou je van akoestische shit, maar wil je ook iets met oprechte bezieling verwijs ik je door naar de nieuwe Tim Barry of Chuck Ragan.