Recensie

M.O.D. - Red, white and screwed

8 december 2007
Dat de heer Milano gemengde gevoelens oproept is een understatement van jewelste. De uber republikein/redne’kkk’/dikzak is terug en ditmaal met een nieuwe Method of destruction plaat. Billy is boos en af en toe resulteert dit in een nieuwe plaat vol met mans rechtse ideeën. Illegalen, linkse rakkers, terroristen, allemaal krijgen ze een pak voor de broek. Zelf Rick ta life wordt door de stront gehaald in ‘Hardcore Harry’, dat begint met een Agnostic Front rip-off (‘United blood’). Dus tekstueel neem je alles best met een korreltje zout. Valt er muzikaal het één en het ander te genieten hoor ik je al vragen. Best wel ja! De combinatie van hardcore en metal knalt moddervet uit de speakers en songs als ‘Balls on bread’, ‘Dance around with snakes’ (old-school kraker!), ‘Jose, can you see?’ en ‘The big it’ zijn echt sterk. Heel af en toe duikt het Hatebreed spook zelf in m’n gedachten op. Maar om de 1 of andere reden lijkt het me allemaal een beetje ‘gemaakt’ en dat is meteen m’n grootste probleem met de heer Milano. Het draait toch allemaal een beetje om 1 persoon en laat ons eerlijk zijn, we hebben het allemaal al eens gehoord. De eerste ‘S.O.D.’, ‘Retalliation’ van Carnivore of beide ‘One life crew’ cd’s, daar kwamen stormen van protest op. Inmiddels is de maatschappij dermate geëvolueerd dat niemand nog opkijkt van dergelijk(e) meningen/sarcasme. Ik denk dat de fans (en dat zijn er nog altijd heel wat) blij mogen zijn met ‘Red, white and screwed’, maar veel nieuwe zieltjes zullen er niet bijgewonnen worden. Tracklist: • Balls on bread • Alphabet city stomp • Red, white and screwed • Dancing around with snakes • The big it • Hardcore Harry • I gotta get away • Speaking truth to power • Jose can you see? • Suicide bomb pop • Bullshit politics • We are nothing • G.L.E.T. (Greatest lies ever told) • Goddess/Devil I-SCREAM RECORDS