Mighty Mighty Bosstones - Medium Rare

Ik haat ska-punk tot in het diepste van mijn hart. Intense haat voor de simplistische kutdeuntjes, de kutalto’s die erop dansen en de retardo's die de muziek maken. Allemaal kut! Maar ondanks dat heb ik alles (ja; ALLES!) van The Bosstones in de kast staan. Ik ga teringhard op platen als Devils Night Out, Don't Know How to Party, Question the Answers en vind dat More Noise and Other Disturbances één van de tofste platen ooit gemaakt is. Ik begrijp het zelf eigenlijk ook niet helemaal, maar ik denk dat het die gruwelijk brute vocalen van Dicky Barett zijn in combinatie met de teksten die me ooit verliefd hebben gemaakt op deze band. De band is 5 jaartjes weg geweest, maar de mannen, en dan doel ik vooral op Joe Giddleman en Dicky, zijn in die tussenperiode nog steeds wel actief met muziek bezig geweest. Zo zingt Dicky mee op de laatste Gaslight Anthem en herkennen we zijn stem ook op werk van The Unseen, No Use For A Name, H2o, Darkbuster en natuurlijk Rancid. Joe Giddleman, the bass-fiddleman, heeft zijn werk bij Side One Dummy waar ie ooit nog eens de Bosstones heeft binnengelult. De rest van de acht man sterke formatie heeft flink gerouleerd en is eigenlijk ook bijzaak. Ik trok de breuk prima aangezien Pay Attention en A Jackknife to a Swan waren op hun beste dag niet meer dan middelmatig. Nu is het dus een verzamelaartje met B-kantjes en ‘rarities’. Allereerst moet ik even melden dat alle b-kantjes van de eerste paar jaar/ albums schitteren door afwezigheid. Ik baal daar een beetje van. Los van het feit dat daar enkele geweldige tracks tussen zitten is het voor menig ouwe school fan veruit de beste periode van de band. Daarnaast hebben ze ook niet eens alle b-kantjes/ rarities van de periode daarna op plaat geknalt. Dat vind ik misschien nog wel erger! Dat je de beginperiode overslaat ofzo kan ik nog ergens pogen te begrijpen, maar als je nog een half uur de ruimte hebt en je slaat gewoon 5 tracks over dan snap ik het niet helemaal. Ook staan er drie nieuwe tracks op. Dit waarschijnlijk om de opleving en nieuwe shows wat extra swung te geven. Don’t Worry Desmond Dekker is een lekkere track met een typische Bosstones vibe. Het mag van mij wel wat sneller en aggressiever, maar ik heb me ondertussen bij het ‘nieuwe’ geluid neergelegd en hoor dat dit een prima track is. Van de andere twee, The List en The One with the Woes All over It, wil ik alleen de laatste écht de moeite waard noemen. Een redelijke score als je nagaat wat voor draken er op de laatste twee platen stonden. Al met al blijf ik wel van deze band houden en hoop ik dat ze ook weer eens de overstap naar de andere kant van de plas maken, maar nieuw plaatwerk hoeft van mij eigenlijk niet meer. Ik denk dat het alleen maar afbreuk zal doen aan een eens zo geweldige band.