Lou Reed & Metallica - Lulu

Hoewel ik van Lou Reed alleen zijn werk uit de jaren 70 ken (zowel solo als met Velvet Underground), draai ik dat nog altijd met veel plezier. Iets wat ik van Metallica niet kan zeggen. Het oude werk is natuurlijk legendarisch, maar totdat ik het gegil en gekreun van mijn humpende hospita hoorde iedere ochtend om 07:00 dacht ik dat James Hetfield de meest vreselijk keelklanken ter wereld uitbraakte. Vind-tdahh jij-aahh datt-aaah niet-taaahh erraarrghh dan kan ik me voorstellen dat je Metallica vroeger nog wel trok, want ze hebben natuurlijk wel een aantal coole thrashriffs neergelegd. Mja.. Terug naar de plaat. Het oogt allemaal hartstikke artyfarty en hip met een kiekje van de meest overgewaardeerde fotograaf ooit: onze 'eigen' Anton Corbijn. Sowieso is 'muziekfotografie' een achterlijke bezigheid voor nepmensen die eigenlijk niets kunnen. Zo! Dat moest ook hoognodig eens gezegd worden. Maar de 'muziek', want daar gaat het uiteindelijk allemaal om, is echt absoluut niet te doen! Het is in één woord simpel samen te vatten: vreselijk. Nee, liever gebruik ik twee woorden: extreem vreselijk. Het hele album staat serieus bol van de suffe uitgekakte rommelriffs gecombineerd met slechte 'praatzang' van opa Lou. Het is een hoop interessant-doenerij allemaal, maar echt daadwerkelijk interessant wordt het nergens. Of grappig. Of ook maar een klein beetje aangenaam. Muzikaal is het vaak niet vooruit te branden en het voelt een beetje als neuken zonder klaarkomen (maar dan wel alsof je met je twat of piemel tegen een bosje verse brandnetels aan zit te schuren). Ik vind de holocaust ook heel erg, maar dit is niet minder een misdaad tegen de menselijkheid. Met dat in het achterhoofd is er niemand beter dan Hitler zelf die je komt uitleggen dat dit echt niet te doen is...