Recensie

Left Alone - S/T

19 april 2009
Ondanks dat Left Alone alweer twaalf jaar meedraait word de band vaak nog steeds als een Rancid rip-off afgeschilderd. Misschien wat onbeschoft, maar stiekem snap ik het wel. De combinatie van street/punkrock met ska-invloeden en de onderdak die door Hellcat Records word geboden vraagt natuurlijk om moeilijkheden. De heren zelf zullen er lak aan hebben, ten eerste is er natuurlijk niks mis met het feit om in één adem met Rancid genoemd te worden en ten tweede leveren ze met het titelloze derde album weer een prima plaat af. En als je goed luistert valt het kopieëren van Rancid wel mee. Left Alone klinkt anders in zijn tempo, is misschien wat gepolijster en heeft meer melodie. Vooral laatstgenoemde komt goed tot zijn recht op deze 'self titled' en de eerste helft van het album trakteert ons met nummers als 'Sad Story', 'Bottles Of Wine', 'Porcelain' en 'Bombs Away' op een aantal hits waarvan ik niet kan wachten om deze live te mogen aanschouwen. Rode draad in dit alles is het Hammond orgel van toetsenist Jimmy James die er alle schijn van heeft op de achtergrond te fungeren maar ontzettend bepalend is voor de sound van Left Alone en net die extra laag in de muziek toevoegd die nodig is om, in ieder geval mijn, aandacht te trekken. Left Alone gaat dan ook verder waar 'Dead American Radio' ophield en als die ingeslagen weg je al beviel dan zal deze titelloze opvolger je zeker niet teleurstellen, nu doet Hellcat Records dat sowieso al vrij weinig dus liefhebbers weten dat het wel snor zit met deze release. HELLCAT RECORDS