Recensie

Lamb Of God - Wrath

5 februari 2009
Ik doe altijd een beetje min over die hele NWOAHM, maar bands als Trivium, Killswitch Engage en Shadows Fall zijn op zich nog best wel te pruimen. Toch ben ik over het algemeen niet genoeg into dat soort metal om echt geïnteresseerd te blijven in de vele herhalingsoefeningen. Daarnaast ben ik allergisch voor 'false metal' en al helemaal voor 'false metal-fans'. En, eerlijk is eerlijk, veel van die NWOAHM-bands hebben stiekem gesnoept van de vruchten van de false metal-boom. Als ik Manowar mag geloven staat daar de doodstraf op, maar dan zou er op die shows flink wat bloed vloeien gezien die gehele scene overspoelt wordt door kids die tof doen, maar eigenlijk geen verstand hebben van de 'troe-metal'. Dat maakt mij trouwens geen zak uit gezien de gemiddelde metalhead een stuk toffer is dan het gros van de punks. Maar terug naar Lamb of God! LofG is eigenlijk niet heel anders dan al die andere New Wave van Amerikaanse Heavy Metal, maar omdat de kwaliteit hoger is trek ik het toch een stukje beter dan al die andere bands. Lamb of God is namelijk een stukkie bruter, lomper, harder en met meer groove. Daarnaast is het in mijn boekje altijd gaaf als je een beetje klinkt als Meshuggah meets Pantera. Als je dat op hoog niveau kunt waarmaken hoef je van mij niet eens compleet verschillende albums te maken. Zolang het maar goed is. En dat zit bij Lamb of God wel snor. Om even op de 'troe vs false'-discussie terug te komen. Ik denk niet dat Lamb of God false metal is, maar dat er gewoon veel false kiddo's mee weglopen. Daar is verder niets mis mee! De band is gewoon tof en als je van flink van beukenstein gaan houdt ben je duidelijk aan het goede adres. Ennuh, zo nieuw zijn ze natuurlijk niet getuige het feit dat dit al weer hun (zeszes)zesde wapenfeit is. Ik voorzie een nobele taak voor deze mannen uit Richmond, VA om de kids te leren wat echte metal is. Een uiterst nobele taak indeed.