Interview met No Use For A Name

Vorige maand deed No Use For A Name ons land weer eens aan voor een show in de Amsterdamse Melkweg. Ik sprak hier met Tony Sly en Matt Riddle onder andere over de nieuwe plaat, het doen van reunieshows en het krijgen van kinderen. Uiteraard ga ik jullie gelijk maar wat vragen stellen over jullie nieuwe plaat “The Feel Good Record Of The Year”. Hoe is de plaat voorlopig ontvangen door critici en door het publiek waar jullie al voor gespeeld hebben? Matt: Ik denk dat de plaat wel goed ontvangen wordt. Ik heb voorlopig alleen maar goede reacties van het publiek gehoord en het is heel fijn om weer wat nieuw materiaal te hebben wat we in onze shows kunnen gebruiken. Tony: Ja de reacties zijn erg goed. Ik heb al een hoop positieve reviews over ons album gelezen. Dat vind ik wel apart Tony, want ja ik heb gelezen dat jij eigenlijk niet graag reviews leest over je eigen albums, omdat je het er toch niet compleet mee eens bent, of het nou positief of negatief is. Tony: Ja weet je wat het is, je werkt een jaar lang erg hard aan een album en dan schrijft iemand er vervolgens een stuk over wat eigenlijk nergens op slaat en dat voelt niet eerlijk. Zeker als de mening van de reviewer dan erg kort is als: “Ik vind dit album niks”. Dat kan dan zomaar de mening van de lezer worden. En als je dan lang bezig geweest met het schrijven van de nummers veroorzaakt dat wel wat frustratie. Eerlijk gezegd lees ik normaal gesproken dus geen reviews. Van dit album echter heb ik wel een hoop reviews gelezen. Vanessa van Fat Wreck Chords stuurt ons ook de reviews en ik weet niet of ze alle slechte reviews achterhoudt ofzo, maar ik heb er een hoop gezien en ze zijn allemaal goed. Maar als je ze opgestuurd krijgt word je dus gelijk een beetje gedreven om ze toch te lezen. Tony: Ja dit is zo, ik probeer er nu ook gewoon naar te kijken, maar niet te veel. Matt: Ik wel, ik bekijk ze altijd. Ik hou ervan om de reviews te lezen en waarom ook niet. Maar Tony heeft gelijk: het zijn meningen, dat is een review en meer ook niet. Tony: Alleen soms kunnen ze wel je zelfvertrouwen afbreken. Als ik naar het nieuwe album luister lijkt het wel alsof liegen en leugens een belangrijk thema is op deze plaat. Hoe komt dat zo? Tony: Er gaan een hoop nummers over hebzucht enzo. Eigenlijk is ons gedrag het grootste probleem dat we hebben als mensen. Ik heb geprobeerd dit in een breed spectrum neer te zetten zodat veel mensen dingen zullen herkennen, ook omdat het allemaal erg open en algemeen is. In hoeverre zijn de onderwerpen die jullie in je nummers bespreken autobiografisch? Soms komt er een hoop ellende voorbij in jullie nummers en ik vraag me af waar dat vandaan komt. Tony: Sommige dingen hebben we wel zelf meegemaakt, maar de meeste onderwerpen komen van verhalen die andere mensen meegemaakt hebben en ons aangrepen. Jullie zijn nu dik 20 jaar bezig met No Use en hebben aan het begin gestaan van veel zaken. Zo speelden jullie bijvoorbeeld op de allereerste Vans Warped Tour. Hoe was het punkrockleven toendertijd en hoeveel is dat veranderd door de jaren? Matt: Het is gek dat dingen zo snel veranderen en eigenlijk is de hele scene nu volledig anders. Tony: Het is van coole punkrock veranderd in bedrijfsmatige emo-core. Tony, in hoeverre heeft het krijgen van een dochter invloed op je gehad? Ga nu anders op tour nu je een dochter achterlaat? Tony: Ja, het is anders, het verandert eigenlijk alles. Natuurlijk mis ik haar. Maar het is ook zo dat ze nu 4 jaar oud is en ze eigenlijk nog niet begrijpt wat een maand is. Ze is simpelweg nog niet oud genoeg om te begrijpen hoe lang haar vader nou al weg is. Misschien weet ze soms niet eens of haar vader wel terugkomt, omdat ze nog niet kan bevatten wat ik nou allemaal doe en dat is wel pijnlijk als vader. Ok, het lijkt er tegenwoordig een beetje op dat er een trend gaande is waarbij allemaal oude bands een reunie gaan doen en weer een plaat maken of een aantal shows komen doen. Wat vinden jullie daarvan? Tony: Volgens mij gaat het meestal simpelweg gewoon om geld verdienen. Je ziet dan bands die zeggen dat ze weer bij elkaar zijn, omdat ze elkaar zo aardig vinden. Vaak als je dan terugkijkt naar de reden waarom ze ooit zijn opgehouden zie je dat ze elkaar eigenlijk gewoon haten en zijn ze daarom uit elkaar. Matt: Je ziet ook een hoop bands die weer bij elkaar komen waarin niet eens de originele leden spelen. Eigenlijk vind ik dat gewoon geen reunie. Goed dat je er zelf op ingaat Matt, want jij hebt ook nog in Face to Face gespeeld. Doe je mee aan die reunie? Matt: Fuck no! Ik geloof dat Scott ook niet meedoet. Het lijkt er dan op alsof iemand gewoon graag geld wil verdienen, wat nieuwe mensen bij elkaar zoekt en daarmee gaat spelen snap je. En ik zit al in een band dus ik heb er niet eens tijd voor. Tony, vertel eens hoe de acoustische slit-cd met Joey Cape tot stand is gekomen. Wie z’n idee was het bijvoorbeeld? Tony: Het is Fat Mike zijn idee. Hij wilde een serie van acoustische albums beginnen, maar het is nooit verder gekomen dan het album wat ik met Joey gemaakt heb. Dat is het eigenlijk. Jullie hebben ook meegedaan aan de film Selwyn’s Nuts. Vertel daar eens wat over. Tony: O ja, het gaat echt heel goed met mijn acteercarriere! Matt: Het is zo’n slechte film! Tony: Ik ga nog een award winnen voor beste mannelijke bijrol! Tuurlijk is het geen hoogstaande film, maar volgens mij is het best leuk om aan zulke projecten mee te werken. Tony: Ja het is eigenlijk gewoon een project met allemaal bevriende mensen van Kung-Fu records. Joe (Escalante) en Warren (Fitzgerald) hebben de film bedacht en geschreven. Het is een film met ongeveer 40 mensen die eigenlijk niet eens acteurs zijn. Dus ja het is leuk om te doen, maar de film is echt slecht! Doen jullie verder nog veel dingen naast No Use For A Name? Matt: Nee eigenlijk niet, we hebben er gewoon geen tijd voor. We maken een album, gaan vervolgens veel touren en maken weer een nieuw album. Dat proberen we zoveel mogelijk te doen. Er is een docu genaamd 'onenineninefour' in de maak over punkrock waarin jullie ook belicht worden. Kan je daar wat meer over vertellen? Tony: Nou er valt weinig over te vertellen, want ik weet er niet zoveel van. Er zijn wat mensen naar mijn huis gekomen en die hebben wat interviews afgenomen. Verder heb ik er nog niks van gezien of gehoord. Ik heb misschien wel wat slechte dingen over the Offspring verteld. Ze hebben het namelijk over ‘Keep ‘m separated’ en dat nummer is eigenlijk heel slecht. Matt: Ja ze hebben met het maken van dat nummer een fout gemaakt en vervolgens werd dat nummer toen groot. Tony: Ik denk dat als je het aan de jongens uit de Offspring zou vragen dat ze hetzelfde antwoord zouden geven. Het is namelijk gewoon een slecht nummer, maar het is groot geworden. Jullie hebben eerder gezegd dat het de bedoeling is om in het eerste jaar na de album release twee maal naar Europa te komen. Gaat dat nog gebeuren? Tony: Ja dat is wel de bedoeling, want we moeten nog een hoop andere plaatsen bezoeken. Hier in de Melkweg zijn bijvoorbeeld 2 jongens uit Spanje die hierheen zijn gekomen voor de show dus misschien moeten wij ook maar weer daar gaan spelen. We willen ook wat vreemdere plaatsen bezoeken op de volgende tour. Ok, mijn laatste vraag. Kunnen jullie uit jullie materiaal een nummer kiezen wat jullie het leukst vinden om te spelen en een nummer wat jullie eigenlijk zat zijn? Matt: Het is altijd cool om “On the outside” te spelen! Mede omdat het nummer gewoon werkt live. En ik heb eigenlijk niet echt een nummer wat ik niet meer wil spelen. Tuurlijk raak je weleens verveeld door een of meerdere nummers maar als de fans het graag horen is het weer leuk. En na een album heb je weer nieuw materiaal om te spelen en dat houdt ons bezig.