Interview met Mike McColgan (Street Dogs)

Op woensdag 23 mei speelden de Street Dogs in de Melkweg te Amsterdam. De band is momenteel op tour door Europa samen met Dead To Me en Twopointeight om hun recente album ‘Fading American Dream’ to promoten. Voorafgaand aan het optreden kreeg ik de kans om met de welbespraakte en heel aardige zanger Mike McColgan te spreken. Meteen als ik binnenkom begint hij al te praten. Hé, je hebt een shirt van de Bouncing Souls aan! Heb je ze gezien toen ze een tijdje geleden in Europa speelden? Goeie band en toffe gasten! We hebben twee keer met ze door Amerika getourd. Dat was heel cool! Ja, ik heb ze al een paar keer gezien. Inderdaad een hele vette band! Hoe gaat jullie tour tot nu toe? Tot zover is de tour ongelofelijk. Het beste van de tour is dat we een hele sterke line up hebben, met Twopointeight uit Stockholm en Dead To Me uit San Francisco. Het is echt fucking cool. De bands zijn te gek en we krijgen overal een hele goede ontvangst, van stad tot stad en van land tot land. Er is ook nog niemand overleden, dus dat is behoorlijk tof. Dat is ook nog nooit gebeurd, maar er wordt wel een hoop geblowd en iedereen vermaakt zich enorm. Een van ons besloot bijvoorbeeld een keer om te gaan surfen op het dak van de tourbus, toen we in Finland waren. Dat was waarschijnlijk niet het meest verstandige ding om te doen, maar tot nu toe gaat alles dus prima. Kenden jullie Dead To Me al voordat jullie deze tour begonnen? Ja, meteen toen hun album uitkwam op Fat, Cuban Ballerina, hoorden we ervan en we werden er echt door weggeblazen, door hoe goed die plaat wel niet is! Dus toen de kans kwam om met ze op tour te gaan waren we fucking psyched, echt te gek! En voor jullie dus weer een headline tour door Europa... Dit is onze tweede headline tour door Europa. In 2005 tourden we met wat lokale bands. Deze tour is wat meer high-profile om ‘Fading American Dream’ te promoten. Jullie hebben natuurlijk ook op Groezrock gestaan een paar weken geleden. Hoe was dat? Ja, het was de tweede keer dat we daar speelden. We moesten spelen rond 12 uur ’s middags, op het hoofdpodium, en we verwachtten niet echt dat er heel veel mensen zouden staan. Maar toen we op het podium kwamen stonden er duizenden mensen, daardoor werden we echt weggeblazen! We speelden een goede set, en het publiek was erg enthousiast, dus dat was echt te gek. Toen we van het podium afgingen zaten we allemaal compleet onder het stof, door de pit. Op een gegeven moment probeerde ik in een paal bij het podium te klimmen, en toen ik naar beneden kwam zag het er behoorlijk bizar uit. Ik was net een mummie. Wel een behoorlijk verschil met de zaal waar jullie bijvoorbeeld morgen staan [W2], waar een paar honderd man inkunnen. Wat mij betreft sta ik net zo goed op een zeepkist voor 5 mensen, of voor 500, of voor 5000, het maakt me niet uit. In wat voor setting we ook staan, we gaan er voor duizend procent voor. Ik denk niet dat het ene noodzakelijkerwijs beter is dan het andere. Bij elke show proberen we om het intiem te maken, om het publiek erbij te betrekken. Elke show is gewoon te gek. Ik droomde hier vroeger altijd van, en hier zijn we nu en we doen het gewoon. Ik vind het geweldig! Jullie hebben een behoorlijk hechte fanschare. Je hebt vroeger natuurlijk in de Dropkick Murphys (DKM) gezongen. Was het lastig om met de Street Dogs je eigen achterban en profiel te krijgen nadat je met DKM was gestopt? Dat is wel grappig, want toen we net begonnen dachten we dat er alleen maar Murphys fans zouden staan en dat iedereen zou schreeuwen dat we wat DKM nummers moesten spelen. Maar dat was niet het geval. Ironisch genoeg kwamen er weleens kids naar me toen en die zeiden dan: ‘Hé, jullie klinken echt veel als de Dropkick Murphys.’ En dan moesten we ze even een geschiedenisles geven en vertellen dat ik in de band heb gezongen. Maar het heeft ons alleen maar geholpen, dat DKM verleden. Er komen wel wat DKM fans op onze shows af, maar voor het grootste gedeelte trekken we ons publiek toch eigenlijk overal wel vandaan, vanuit allerlei verschillende muziekstromingen. Het gaat gewoon erg goed en het is echt ongelofelijk wat een geweldige respons we krijgen. Ik heb begrepen dat je DKM hebt verlaten omdat je meer tijd aan je gezin wilde besteden. Nu tour je met de Street Dogs weer vele maanden per jaar. Hoe combineer je dat? Nou, de echte reden dat ik de Murphys te verlaten was om een carrière te bginnen bij de Boston Fire Department [brandweer]. Ik had de test ervoor gedaan in 1998, en heb daarna nog een hoop vervolgtests gedaan van 1998 tot 2000. In november 2000 werd ik aangenomen. Ik heb vervolgens vier jaar bij de Boston Fire Department in dienst gezeten. In 2004 zijn we full time met de Street Dogs aan de slag gegaan. We hebben sindsdien niet echt meer teruggekeken. Ik bedoel, we zijn nu drie albums verder, meerdere Europese tours, zowel als support als als headliner, meerdere tours door de VS, onder andere met de Bouncing Souls... Deze zomer gaan we weer door de VS touren, en daarna gaan we naar japan. We zijn er heel erg gelukkig mee en het gaat te gek. Kunnen jullie er inmiddels van leven dan? Nauwelijks, haha! Als ik thuis ben werk ik in de productie, of ik help met podia opbouwen, dat soort dingen. Heb je dan niet af en toe het verlangen om weer terug te gaan naar de brandweer? Nee niet echt, en dat is eigenlijk best gek. De jongens waarmee ik werkte daar, het kameraadschap, dat mis ik wel. Maar ik heb die beslissing genomen omdat ik voor honderd procent voor de band wilde gaan. Ook al is het soms wel een lastige levensstijl, soms moet je gewoon ja en nee durven zeggen. Mijn ‘ja’ ligt bij de street dogs. Ik realiseer me nu eigenlijk pas dat je bij de brandweer zat toen 9/11 gebeurde. Je zat dan wel niet in New York, maar ik kan me voorstellen dat die gebeurtenis ook bij jullie van de Boston Fire Department een behoorlijke impact had, vanwege de verbondenheid tussen brandweerlieden... Het was uiteraard een catastrofale gebeurtenis, echt verschrikkelijk. En wij zouden geen seconde geaarzeld hebben om de FDNY [Fire Department of New York] te helpen als we dat konden doen. Een hoop mensen schreven zich ook opeens in om bij de barndweer te gaan. Tot zo’n drie maanden na 9/11 ben ik heel veel naar herdenkingsdiensten van de FDNY geweest, voor de omgekomen brandweerlieen. Het is een heel hecht broederschap, de brandweer. Het is een internationaal iets, brandweerlui van over de hele wereld voelen een band met elkaar, vanwege de moeilijkheden van de baan, om elkaar te steunen enzo. Er kwamen mensen bij me binnen vanuit totaal andere landen. Als lid van de Boston Fire Department hebben we ons dan ook volledig ingezet voor de FDNY, en welke capaciteit ze ook nodig hadden, die hebben we ze gegeven. Voel je ook zoiets in de punkrock scene? Zo’n soort internationale verbondenheid? Ik denk dat de overeenkomst er voor mij in zit dat... weet je, toen ik bij de Fire Department zat, zou ik elk moment mijn leven op het spel hebben gezet voor Boston, voor welke burger dan ook, zonder ook maar met m’n ogen te knipperen. In de muziek, met de shows, ben ik niet vergeten hoe het is om aan de andere kant te staan, om een kaartje te kopen om naar een toffe show te kijken. Dus elke avond als we ons klaarmaken voor de show bedenk ik me dat er tussen het publiek een jongen staat die al tijden uitkijkt naar deze avond, en die zijn zuur verdiende geld heeft uitgegeven om ons te kunnen zien spelen. Dus we moeten hem gewoon het beste van het beste geven, wat the fuck er ook aan de hand is. Jullie albums zijn allemaal uitgebracht op relatief kleine labels. Jullie touren nu wel met Dead To Me die op Fat Wreck zitten. Krijgen jullie wel aanbiedingen van grotere labels? Willen jullie wel een overstap gaan maken? Wat er nu gebeurt is dat we informele gesprekken hebben met onafhankelijke punkrock labels. Dat zal dan ook zeker de richting zijn waarin je de Street Dogs ziet gaan voor de volgende release. Tot zover gaat het prima op het label waar we op zitten, maar ik weet zeker dat we doorgaan met die gespreken, gewoon om te kijken wat eruit komt. Dus jullie zijn klaar voor de volgende staop? Ik beschouw het niet als de volgende stap. Ik beschouw het als in de community van de bands blijven waarmee we altijd al in verband gebracht wilden worden en wilden touren. Dat is wat we doen. We maken niet de sprong naar een major label. In principe willen in de indy wereld blijven, trouw blijven aan onze roots, muziek maken op onze eigen voorwaarden. We doen gewoon wat we willen doen en we zeggen wat we willen zeggen. Jullie hebben ook behoorlijk verschillende muzikal achtergronden. De een houdt van ska, de ander streetpunk, de ander metal... Ja klopt. Ik zie dat wel als een plus, dat iedereen naar verschillende genres luistert en open minded is. Dan zitten we niet zo vast in de punkrock. In het creatieve proces helpen die verschillende genres ons erg. Ik bedoel, uiteindelijk blijven we gewoon trouw aan wie en wat we zijn, maar we willen ook weer niet gebonden zijn aan een bepaald type plaat. We willen een gevarieerde sound neerzetten, en tegelijk veel power. Dat we verschillende achetrgronden hebben helpt op een cumulatieve manier het creatieve proces. Wat is het idee achter de titel van de laatste plaat, ‘Fading American Dream’? ‘Not Without A Purpose, Not Without A Fight’ was eigenlijk de werktitel, omdat we vonden dat dat nummer erg sterk is, en het een soort van mission statement is, en het behandelt wat goede onderwerpen. ‘Fading American Dream’ en het sentiment dat in dat nummer zit, omvat eigenlijk het sentiment van het hele album. Dat nummer vangt het beste de spirit en het gevoel dat we als groep voelen en neer willen zetten, en het geeft het gevoel van het hele album weer. Dat is wat we allemaal collectief besloten hebben toen we het erover hadden. Ted Hutt, onze producer, fungeerde daarin ook wel als mentor. Hij zorgde ervoor dat we ons uit de naad werkten en zat ons flink achter de broek. Op een gegeven moment zei hij gewoon: ‘Welke nummer geeft nou het beste weer wat jullie op deze plaat zeggen?’ En dat is gewoon dat nummer. We hebben er ook niet bewust voor gekozen om een politiek album te schrijven, maar op dat moment was het gewoon wat wij als mensen voelden. De frustraties die binnenin ons zaten, die wilden we naar buiten brengen. Het is ook zeker de zwaarste van de drie platen geworden, maar tegelijkertijd staan er ook wat luchtige nummers op, zoals ‘Tobe’s Got A Drinking Problem’ en ‘Katie Bar The Door’. Ook al gaat dat nummer wel over een serieus onderwerp, toch geeft het wel wat opluchting. Ik denk dat we er wel in geslaagd zijn om een party-atmosfeer op het album te zetten en tegelijkertijd een aantal belangrijke onderwerpen aan te kaarten. Het zal de fucking wereld niet verbeteren, maar tegelijkertijd voelt het wel alsof onze nummers beter zijn dan uhm... ja, beter dan de gemiddelde plaat, dat zeker. Jullie hebben politieke teksten aan de ene kant, en working class aan de andere kant. Vind je dat makkelijk te combineren? Ik denk dat dat gewoon is wat we weten. Het vangt het gevoel van de groep: wat maken ze mee, wat zit ze dwars, waar denken ze over, wat frustreert ze, wat wil je erover zeggen, hoe breng je je ervaringen naar buiten. We praten er wel over – dat we rechtvaardigheid en gelijkheid willen voor de arbeiders en het over politieke onderwerpen hebben, of het nou binnenlandse of buitenlandse politiek is – maar tegelijkertijd maken we toch party-atmosfeer om even te ontkomen aan de alledaagse beslommeringen, dat werkt voor ons heel erg goed. In deze 13 nummers in ieder geval wel. Jullie referen ook wel veel naar de vakbond. Niet alleen in de teksten maar ook bijvoorbeeld op jullie website. Wordt de vakbond beschouwd als een belangrijke beweging in de VS? In Amerika niet nee, het is eigenlijk iets dat flink onder vuur is komen te liggen de afgelopen tien jaar. Twaalf procent van de arbeid in de VS is momenteel georganiseerd. Hier in Europa is dat percentage veel hoger, misschien bovenin de 30 of 40 procent. In Amerika heeft die beweging grote stappen achteruit gezet. Maar hopelijk krijgen we in de komende twee jaar een ontwikkeling richting meer progressief en intelligent Democratisch leiderschap, en hopelijk wordt iemand als Barack Obama of Hillary Clinton gekozen en zetten zij een meer progressieve koers en maken ze het makkelijker voor de arbeiders. Het is wel duidelijk dat dat onder de huidige regering niet het geval is. Het doet de arbeid nu echt kwaad. Denk je dat de Democraten daar voor gaan zorgen? Ik denk niet dat de Democraten alles gaan veranderen ofzo. Ik zit niet vast in soort gestoord idealisme. Ik denk wel dat het met kleine stapjes beter zal worden voor de arbeid met een Democratische president, daar twijfel ik absoluut niet aan. Wie denk je dat de Democratische kandidaat gaat worden? Ik denk dat het uiteindelijk Hillary Clinton zal worden. En ik zal meteen op haar stemmen, zonder enige twijfel. Ik stem al mijn hele leven op de Democraten. Altijd al gedaan en zal ik ook altijd blijven doen. Zo ben ik gewoon. In Amerika slingert het stemgedrag van de mensen waarschijnlijk ook niet zo erg als hier... De stemmen slingeren in Amerika net zo erg als hier, geloof me. Er zijn mensen die iedere keer naar de andere kant stappen. En daar veroordeel ik ze niet op ofzo hoor. Ik heb gewoon mijn mening, iemand anders heeft zijn mening. Ik ga niet proberen om mensen te indoctrineren en om mijn mening door hun strot te drukken, maar waar ik voor sta en wat ik voel is iets waarvan ik niet bang ben om erover te praten. Maar ik zal nooit mensen proberen over te halen om allemaal op mijn kant van het verhaal over te stappen. Weer even wat anders. Wat vindt je van de nieuwe generatie punk bands? Ik vind het te gek. Bands als Twopointeight en Dead To Me zijn een van de meest veelbelovende, hardwerkende en uitzonderlijke bands in de punkrock beweging. Bands als Strike Anywhere en Against Me vind ik geweldig, bands als Converge vind ik geweldig, With Honor... Converge is wel een wat andere band, en ze krijgen dat hardcore label opgeplakt, maar ze zijn wel erg veelbelovend en hebben een hoop te zeggen. Ik vind Rise Against zelfs leuk! Ook al zijn ze doorgegaan naar grotere zaken en zijn ze een grote entiteit geworden, ik vind het nog steeds een geweldige band die veel te zeggen heeft. Ik heb ze op Groezrock ook gezien en ik werd totaal weggeblazen. Maar bands als Only Crime zijn ook echt te gek. Russ [zanger van Only Crime] schrijft erg goede teksten, er zitten een paar van de beste muzikanten die er zijn in die groep, en de beste drummer uit de punkgeschiedenis zit in die band, Bill Stevenson. Ik bedoel, er gebeurt in ieder geval heel erg veel. Ook in Boston: The Unseen, Darkbuster. Boston heeft wel een behoorlijk grote scene ja... Vanaf mid jaren ‘90 lijkt de scene elke keer weer een stukje groter te worden. Nu zijn er bands als Far From Finished, Darkbuster, The Unseen, The Welch Boys. Je hebt vast die documentaire wel gezien, ‘Boston Beatdown’? Eigenlijk niet nee. Ik heb er al enorm veel over gehoord, maar ben er eigenlijk nog nooit echt voor gaan zitten om hem te bekijken. Maar de Boston scene gaat nu erg goed. Die bands die ik net noemde... Mark Lind is ongetwijfeld ook weer met vier verschillende bands bezig waar ik nu niet op kan komen. Er gebeurt veel goeds. Behoren jullie al tot de oude garde in de punkscene? Ik weet het niet. We zijn allemaal wel wat ouder natuurlijk, maar voor mijn gevoel is de Street Dogs nog een nieuwe band. We hebben drie albums uit en we gaan gewoon door zoals wij dat willen. Ik denk wel dat we inmiddels gezien worden als een nationaal iets en niet zozeer als een Boston iets. We hebben immers al meerdere keren door het land getourd en zijn al meerdere keren naar Europa geweest. We horen niet meer bij de lokale bands. En dat zeg ik niet uit ego of omdat ik mezelf zo goed vind, maar het is gewoon wat het is. Zolang we de kans krijgen, blijven we dit gewoon doen. Even iets totaal anders. Ik heb op internet gelezen dat je in de Golfoorlog hebt gediend. Kan je daar iets over vertellen? Klopt ja. Dat was erg eng. Oorlog is het slechtst mogelijke ding dat er bestaat op aarde, en er komt nooit iets goeds uit. Niks. Of het nou om een rechtvaardige zaak gaat of niet, het is gewoon het meest verschrikkelijke, catastrofale iets dat iemand ooit mee kan maken. Nu ik erop terugkijk heb ik gewoon gediend omdat ik me ingeschreven had voor het leger. Maar als ik toen had geweten wat ik nu weet, dan denk ik niet dat ik getekend zou hebben. Ik ben er wel trots op dat ik daar heb gediend, maar het hele concept van oorlog is verschrikkelijk en het is een schande dat de internationale diplomatie niet in staat is om het te voorkomen. Met die ervaring die je hebt opgedaan, hoe kijk je dan aan tegen bands als Anti-Flag die hun politieke ideeën erover spuien? Er zit wel een gevaar in een band die politiek actief is. De minuut waarop je je meningen en denkbeelden naar de buitenwereld gaat roepen, komen er wel vragen op je af. Ik vind dat een band van hun fromaat, van hun hoogte, wel goede antwoorden moet hebben. Ze hebben wel wat goede dingen gezegd en wat goede initiatieven genomen, maar ja, sommige dingen gaan wel een beetje te ver – ‘gone overboard’ – en daar moeten ze mee uitkijken. Maar verder vind ik het tof dat ze in ieder geval proberen om een verandering te bewerkstelligen en niet overal onverschilig tegenaan kijken. Ik heb altijd wel een zwakke plek voor ze gehad, maar soms denk ik van, jongens, doe het wat rustiger aan, dring het niet zo op aan mensen. Als je in zo’n positie staat, wees dan niet zelfingenomen en doe niet net alsof de mensen dom zijn, want dat zijn de mensen absoluut niet. Maar dat gezegd hebbende, het is een goede band en ze zijn zeker veel beter dan de meeste bands van nu. Zonder twijfel. Ok, laatste vraag. Een avond uit met de Street Dogs, hoe omschrijf je dat in een zin? Een avond uit! Waarschijnlijk drink ik van tevoren zes Red Bulls en gedraag ik me als Bozo de clown. Mensen worden waarschijnlijk dronken, gaan op de bar dansen. Hopelijk gedraagt iedereen zich een beetje en raakt niemand buiten bewustzijn. En hopelijk komen we op tijd bij de bus terug! Jay, onze tourmanager, is een soort van onze herder. Hij moet zorgen dat alle schappen bij elkaar blijven en op tijd in hun hok gaan. Dat is een avond uit met de Street Dogs. Het is nooit saai! Ok, heel erg bedankt voor dit interview! Nog iets toe te voegen? Jij ook bedankt! En iedereen, als je de kans krijgt: koop, download of steel ‘Fading American Dream’! Bedankt!