Interview met Joey Cape van Me First and the Gimme Gimmes

Joey Cape is al jaren een van dé iconen in de punkrockscene en wordt wereldwijd aanbeden door duizenden muziekliefhebbers. Het bekenst is hij uiteraard als frontman van Lagwagon, die enkele maanden geleden nog in Amsterdan speelden. Op 26 juni was hij alweer terug in de Melkweg, deze keer als gitarist van Me First and the Gimme Gimmes, de punk-coverband van Fat Mike en consorten. Vlak voordat hij het podium op moet, krijgen we de kans om even met hem te praten. Uiteraard gaat het gesprek niet alleen over Me First and the Gimme Gimmes, maar komen Lagwagon, zijn vele sideprojecten en de muziekscene in het algemeen ook aan bod. Hey, hoe gaat de tour tot nu toe? Het gaat behoorlijk goed. Ongeveer zo goed als verwacht kon worden. Het is een beetje lastig te peilen. Er zijn nooit hoge verwachtingen in deze band, weet je. We hebben het gewoon erg naar ons zin. Ik heb gelezen dat Fat Mike niet mee is op deze tour. Waarom is dat? Klopt ja, hij heeft te maken met wat persoonlijke familie-omstandigheden. Ik kan daar verder niet echt heel veel over zeggen, maar hij kon in ieder geval helaas niet mee op deze tour. We hebben Eric Melvin echter meegenomen als zijn plaastvervanger. Hij speelt dus bas. We hebben gewoon iemand anders van NOFX gepakt, en eigenlijk is er helemaal niet zoveel verschil, haha. Ze maken allebei ongeveer dezelfde hoeveelheid fouten en ze zijn ook allebei wel ongeveer even grappig, dus het gaat prima zo. Het bevalt me wel. Jullie hebben Scott (Shiflett, voormalig bassist van Face to Face) natuurlijk ook bij je, die echt een waanzinnig goede bassist is. Waarom hebben jullie de posities van hem en Eric Melvin niet omgedraaid, aangezien Eric oorspronkelijk een gitarist is? Dat had inderdaad wel gekund ja, maar íemand moet alle leads en solo’s spelen, en Scott is eigenlijk de enige van ons die dat kan, haha! Scott (die op dat moment toevallig net de kleedkamer binnen komt lopen): Zit je weer allemaal shit over mij te vertellen? Joey: Ja, Scott is een verschrikkelijk moeilijk persoon om mee om te gaan. Scott: Ja, dat ben ik! Joey: Hij is een ongelooflijk gemeen, gestoord persoon. Vroeger hield ik van hem, maar nu... Scott: Ze haten me! Vorig jaar hebben jullie ook al een Europese tour gedaan met Me First, terwijl we voor die tijd jarenlang hebben moeten wachten totdat jullie eindelijk weer eens naar Europa kwamen. Willen jullie de band nu iets ‘serieuzer’ aan gaan pakken, aangezien jullie nu in relatief korte tijd weer in Europa zijn? Scott begint op de achtergrond meteen heftig ‘nee’ te schudden. Joey: Nee, dat is niet echt het geval. We hebben er gewoon heel lang over gedaan om al onze agenda’s zo op elkaar af te stemmen dat we überhaupt een tour konden doen. De tour van Me First kan niet conflicteren met de schema’s van andere bands. Iedereen van ons zit in andere bands, en die gaan allemaal voor op Me First, dus het is lastig om iedereen bij elkaar te krijgen. Vooral om de oversteek naar Europa te maken. Dus we hebben wel een hoop tours door de VS gedaan, maar konden nooit naar Europa komen. Toen we vorig jaar in Europa waren konden we vanwege allerlei omstandigheden maar een halve tour doen, dus dat we er nu weer zijn is eigenlijk een soort goedmakertje voor die tour van vorig jaar. We zijn nu dus eigenlijk een soort van op onze eerste tour hier, haha! Misschien ook wel de laatste, wie weet. Ik las in een interview met Fat Mike dat hij Me First ziet als zijn pensioen, en dat hij ermee door wil gaan totdat het echt niet meer kan... Ja, zo kijk ik er ook wel graag tegenaan. Maar we zullen zien, ik weet het niet. Het ligt er ook aan, hoeveel covers zijn er eigenlijk? Hoeveel kunnen we er nog doen? Als dat het probleem is denk ik dat jullie het nog wel 50 jaar vol kunnen houden... Haha, ja dat denk ik ook wel. Er zijn nog zat genres die we kunnen pakken. Jazz/fusion bijvoorbeeld, of techno, dat zou wel tof kunnen worden, haha. Ik denk alleen dat Dave, onze drummer, niet echt into die drummachines zou zijn! Maar het lijkt er inderdaad wel op dat we hier voor altijd mee door zouden kunnen gaan, want er zijn gewoon heel veel geweldige nummers. Dus het gaat nooit vervelen? O jawel hoor, het gaat zeker vervelen! Maar het is allemaal wel goed. Het gaat prima zo. Krijgen jullie nooit problemen wat betreft copyrights of royalties of dat soort dingen? Nee, want we vragen altijd om toestemming voordat we een coveren. En zo lang je maar betaalt, kan je het altijd wel doen. Je mag ook niet teveel aan de muziek veranderen. De tekst moet bijvoorbeeld hetzelfde blijven en de arrangementen mag je ook niet teveel veranderen. Maar zo lang je je aan die richtlijnen houdt, is er niks aan de hand. We doen het allemaal legaal en mensen willen nu eenmaal graag geld verdienen. Ondertussen schreeuwt de roadie om de hoek van de deur dat de band over 5 minuten het podium opmoet, en komt Dave (drummer) binnen om te vragen of ze vanavond blauwe spijkerbroeken aan kunnen trekken in plaats van zwarte en begint daar een korte discussie over. Dit is de eerste keer dat ik een punkband hoor praten over het afstemmen van hun kleren, haha! Ja, ik weet het! Dus... gaan we vanavond de zijden bloesjes dragen, of toch die andere? Haha! Je bent de laatste tijd bezig met allerlei sideprojecten; ik heb wat dingen gelezen over onder andere Afterburner en Dead Pinguin. Kan je daar wat meer over vertellen? Ja, nou, ik hou gewoon erg veel van muziek. Als ik niet bezig ben met Lagwagon heb ik vaak de neiging om me te gaan vervelen, dus ik probeer constant nieuwe dingen te creëren. Soms loopt dat een beetje uit de hand, zoals nu, nu is er het wel erg veel. Misschien een beetje te veel. Maar een jaar geleden had ik nog helemaal geen sideprojecten lopen en was het een beetje saai. Dus je hebt veel vrije tijd om je eigen ding te doen? Nee, eigenlijk helemaal niet! Ik heb een dochter en heb het eigenlijk heel druk. Maar ik hou gewoon erg van muziek, en als er niets gaande is met andere bands móet ik gewoon nieuwe dingen schrijven. Het is misschien een beetje zelfdestructief, haha. De meeste van die dingen zijn akoestisch... Ja, klopt. Dat is het makkelijkste, want ik heb een eigen studio in mijn huis en akoestische muziek is het makkelijkste en snelste op te nemen. Het tofste aan het geheel vind ik eigenlijk nog dat ik alles wat ik schrijf gewoon weggeef. Behalve Afterburner, want dat deed ik samen met andere mensen, maar het is erg fijn om de rest gewoon weg te geven zonder gedoe eromheen. Ik zet alles op mijn myspace. Het zijn allemaal wel behoorlijk serieuze nummers. Gaat Lagwagon ook definitief die kant op? Ik denk dat Lagwagon altijd al een behoorlijk serieuze band is geweest. Het komt meer door de albumhoezen enzo dat mensen het wel grappig vinden, maar als je puur naar de muziek luistert is het vrij donker en melancholisch. Nu en dan deden we wel een grappig nummer er tussen door, maar over het algemeen zijn de nummers vrij donker, vooral op ons laatste album. Ik schrijf ook het liefste over de donkere kant van het leven. Dat is wat natuurlijker en echter. En ik heb de Gimmes natuurlijk voor de grappige dingen! Zijn jullie al begonnen met schrijven aan een nieuw Lagwagon album? Ik ben er zelf al wel een beetje aan begonnen, maar we zijn nog niet bij elkaar gekomen om er gezamenlijk aan te werken. We werken altijd behoorlijk langzaam. Ik weet sowieso niet hoe de toekomst eruit gaat zien wat betreft platenlabels en dat soort dingen. Het is momenteel een behoorlijk rare tijd wat dat betreft. Hoe bedoel je? Denken jullie erover om van label te veranderen? Ik bedoel het meer in het algemeen. Het is een moeilijke tijd voor labels en voor bands. Daardoor moet je een aantal zaken heroverwegen. Je verkoopt vandaag de dag simpelweg minder cd’s en er zijn een heleboel manier waarop mensen aan je muziek kunnen komen zonder het te kopen. Dus de vraag is: als je muziek maakt kan je dat voor weinig geld doen; ook het opnemen kan je goedkoop doen als je het thuis doet. Bands als Lagwagon worden daarom geconfronteerd met de vraag: wil je muziek blijven verkopen, of wil je het weggeven? Als jet het weggeeft kan je zaken als de verpakking en wat mensen daaromheen doen allemaal schrappen. Maar het is moeilijk om dingen los te laten waar je zo aan gewend bent. Zelf prefereer ik vinyl bijvoorbeeld nog steeds boven cd’s. Ik ben een beetje ouderwets. Maar dit soort dingen spelen momenteel dus. We kunnen onze muziek weggeven, of uploaden en zelf digitaal verkopen. Ik weet het allemaal nog niet. Merk je ook dat Fat Wreck het moeilijk heeft om te overleven? Fat Wreck is een label dat volgens mij sowieso aan het veranderen is. De meeste labels verdwijnen gewoon, en er komen niet veel nieuwe labels bij die de verdwenen labels vervangen. Ik kan me voorstellen dat Fat uiteindelijk een soort back catalogue-label zal worden. Maar ik wil niet speculeren, ik weet niet wat hun plannen zijn. Ik weet wel zeker dat ze een nieuw Lagwagon album uit zouden brengen als we dat willen. Maar alles verandert zo snel, wie weet hoe de wereld eruit ziet tegen de tijd dat we het nieuwe Lagwagon album echt aan het maken zijn. Fat Wreck bloeit in ieder geval niet zo zoals het van de buitenkant misschien lijkt. Kwalitatief is het natuurlijk een fantastisch label. Maar je kan best allerlei geweldige albums uitbrengen en nog steeds niet genoeg verdienen. Mensen delen de muziek meteen met elkaar. Vooral jongere mensen zien het hele concept dat er om de muziek heen zit ook niet zo snel, en hebben helemaal niet het idee dat ze iets verkeerd doen. Ik neem ze dat ook helemaal niet kwalijk; ik neem niemand iets kwalijk. We leven gewoon in een andere tijd. Je hebt vroeger ook een eigen platenlabel gehad: My Records. Dat is op een geven moment opeens van de aardbodem verdwenen. Wat is daar mee gebeurd? Ja inderdaad. Vanwege een aantal redenen dacht ik dat het leuk zou zijn om een eigen label te hebben. Ik had veel idealen, waaronder het ideaal dat het goed zou zijn om me ook aan die kant van de muziekindustrie in te zetten. Maar op een geven moment stortte het gewoon in, ook omdat je alle bands op je label heel goed kent en mensen in bands en mensen om je heen kinderen krijgen en dat soort dingen. Het is heel moeilijk om je constant in te zetten voor die bands en om ze te helpen. Ik had een tijd lang een partner met wie ik het label zou doen. Toen zij op een gegeven moment zei dat ze het niet meer wilde, had ik zoiets van: mooi, dan kap ik er ook mee, gelukkig! Toen ben ik er dus mee gestopt. Ik heb nergens spijt van, maar het was niet echt mijn ding. Ik wil liever gewoon muziek maken in plaats van al dat andere gedoe er omheen. En het producerenvan albums, doe je dat nog wel? Vroeger heb je onder andere albums van The Ataris en Nerf Herder geproduceerd... Ik zit er wel over te denken om dat weer te gaan doen ja, maar de productiewereld is wel een vreemde plek om in te hangen. De meeste integriteit ligt volgens mij gewoon in je eigen ding doen, en dat is ook nog eens het makkelijkste! Maar ik moet nu écht het podium op! Laten we na de show nog even verder praten! Helaas wil de laatste trein daar niet op wachten...