Interview met Jade van AFI

Op 2 mei interviewde Amit Jade, de gitarist van AFI, in de Melkweg. Hoe was het om jullie laatste album 'Decemberunderground' te schrijven? Het duurde erg lang. We hebben na Sing The Sorrow ongelofelijk veel getourd. Tijdens de tour hebben we aan Decemberunderground gewerkt. Bijna twee jaar dus. We hadden meer dan honderd nummers geschreven. Dave en ik schrijven de nummers. Hij de teksten, ik de muziek. Het klinkt heel simpel, maar duurt erg lang. Jullie zijn muzikaal veel veranderd de laatste jaren... Nou, we zijn begonnen als een punkband en we hadden een hoop punk en hardcore invloeden, iets wat nooit echt weg zal gaan. Je maakt zo'n album en het is goed, maar je wil niet constant hetzelfde doen. Je wil nieuwe dingen brengen en iets interessants doen. Het uitzoeken van alle electronische spul is daar een goed voorbeeld van, gewoon nieuwe dingen proberen. Hoe is het om al zolang met dezelfde mensen in een band te zitten? Ik ben opgegroeid met Dave en Adam. In dezelfde stad. We kennen elkaar zolang, het is geen enkel probleem. Eigenlijk is het gewoon geweldig! Wat heb je als mens geleerd van al die jaren in een band zitten? Dankbaar zijn. Dankbaar zijn voor wat we kunnen doen om van te leven. Niet veel mensen kunnen zo leven. Het is best zwaar 'on the road'. We touren alweer een jaar in support van ons laatste album en iedere keer als we op tour gaan is het ook gelijk voor een jaar. Je kan nooit ergens lang zijn. Je kan ook iedere dag tunnels moeten graven ofzo, maar die gast kan wel 's avonds lekker naar huis. We hebben een leuke job, maar je moet zulke dingen wel opgeven. Weg zijn van je vrienden en familie. Je moet echt leven voor de muziek en het touren. Hoe kijk je tegen je fans aan. Is het anders dan in het begin? We hebben een ander soort fan nu. Sommige komen en gaan omdat we nu ineens een grote band zijn. Sommigen kennen ons van de TV of de radio en ze zijn niet echt toegewijd als fan, maar we hebben altijd die-hard fans gehad die voor de muziek komen niet voor wie we zijn. Ik kijk eigenlijk al vanaf het begin hetzelfde naar onze fans trouwens. AFI heeft altijd een heel uniek en donker sound gehad. Wat zie je als je invloeden? Ik denk dat we door heel veel dingen beinvloed worden. Ik ben fan van muziek. Alle soorten muziek. Ik denk niet dat er echt grote invloeden te noemen zijn voor ons geluid. Dat is waarom zoveel nummers zo verschillend zijn. Ik luister zoveel dingen en van al die dingen pak ik kleine stukjes die samen een nummer vormen. Ik kan gewoonweg niet 1 band aanwijzen. Voordat ik veel punkrock luisterde, toen ik klein was, luisterde ik Micheal Jackson. Midden jaren '80 begon ik punk te luisteren toen ik 12 was. Black Flag, Minor Threat...die dingen die toen bekend waren. Ik vind ze nog steeds geweldig. Dat is ook de reden dat ik zelf een punkband wilde. Wanneer kreeg je het gevoel dat AFi groter en groter werd? Dat ging eigenlijk heel geleidelijk. Eigenlijk tot Sing The Sorrow uitkwam en toen was het ineens BATS! We hadden een platinum plaat daarvoor al. Iets wat goed was, want met Sing The Sorrow konden we onze fanbase uitbreiden. Als je kijkt naar bands waarvan de eerste plaat meteen groot is, bij de volgende zijn ze vaak meteen weg. Omdat je fans alleen maar om je geven als je op TV bent. Maar als je publiek hebt over de hele wereld, omdat je zoveel tourt dan heb je fans voor het leven. Hoe gaan jullie met het succes om? Omdat het zo geleidelijk kwam konden we er rustig aan wennen. We werden niet vanuit het niets bekend. Het was niet echt een schok. Mis je het spelen in kleine clubs? Dat doen we nog steeds! In Europa. Hier spelen we wat kleine clubs. Op sommige plaatsen hebben we niet zoveel fans, dus als we naar die landen gaan staan we in kleinere clubs. En juist dat is tof, omdat het niet meer zo vaak gebeurd. Wie doet jullie artwork? Wij hebben het laatste woord erover, maar Alan Forbes heeft het voor de laatste vier albums gemaakt, sinds 'Black Sails In The Sunset'. Wij hebben een idee en zeggen wat we willen en hij maakt het. Op dit album wilden we niet al dat zilver en wit, we wilden iets heel anders dan de normale zwarte zooi. Vonden jullie het leuk om met de The Cure tribute mee te doen? Dat was een grote eer, Ik heb een tattoo van The Cure en ik luister er al naar sinds ik een broekie was. We werden ingevlogen naar Engeland en mochten spelen voor The Cure. Ik had enorme plankenkoorts, want daar zaten ze gewoon! Ze vroegen of we deze zomer met ze wilden touren, maar helaas kunnen we niet. Is er nog iets wat je zou willen als muzikant? Natuurlijk, ik denk dat we onze beste plaat nog niet gemaakt hebben en ik ben niet helemaal tevreden met wat we gemaakt hebben, wat de drive is om te blijven schrijven. Je kan nooit helemaal tevreden zijn met jezelf, want dan kan je je niet verder ontwikkelen. Op dit moment hebben Dave en ik ons electronische album 'Black Audio' bijna af en we zijn het aan het mixen. Deze zal ook op Universal uitkomen. Heb je nog iets te zeggen tegen kids die een band willen oprichten? Probeer voral niet al die andere bands te volgen. Een hoop bands tegenwoordig maken precies wat de anderen maken. Wees origineel enprobeer goede muziek te schrijven. Heb je ooit getwijfeld over AFI? Nee! en de reden is dat we niets voor geld doen of om platen te verkopen. We hebben het altijd gedaan omdat het was wat we wilden doen, ongeacht wat mensen er van denken. Als je jezelf zo bekijkt en niet nummers schrijft om hits te scoren en geld te verdienen hoef je nooit aan jezelf te twijfelen, omdat je dan doet wat je denkt dat ok is.