Interview met Dead To Me

Ik zie mezelf opzich wel als een kenner op het gebied van punkrock. Ik verzamel flink wat cd’s en plaatwerk, bezoek geregeld een show of zet er zelf eentje op. De beleving rondom de sound en de boodschap is er nog steeds, maar ik merk wel dat het moeilijker wordt door de jaren heen om zo positief en enthousiast te blijven als toen ik er voor het eerst mee in contact kom. Ik heb nog steeds wel die honger om keihard weggeblazen te worden door een band. Iets wat. zeker ook vanwege het gigantische aanbod en veel middenmoot, niet meer zo vaak gebeurt. Maar als het gebeurt dan is het vaak ook behoorlijk heftig. Zo ook met deze band uit San Francisco genaamd Dead To Me. De eerste paar keer weken dat ik de plaat draaide was ik nog niet helemaal om, maar als een gezwel groeide en groeide het totdat ik uiteindelijk helemaal geïnfecteerd was door de melodie, tekst en zanglijnen. Het enthousiasme rondom deze band werd alleen maar groter nadat ik een woordje wisselde met de vriendelijke en overenthousiaste zanger/ bassist ‘Chicken’. Hier een samenvatting van de anderhalf uur dat we zaten te babbelen. Hoe cool is het om op stap te zijn en met je band de hele wereld rond te gaan?! Niets, maar dan ook echt NIETS is cooler dan dit! Ik ben nooit het type persoon geweest om van 9 tot 5 te gaan werken. Ik wist van jongs af aan al dat ik niet zou passen binnen het keurslijf van naar school gaan en dan een baan en het hele huisje boompje beestje verhaal. Ik heb een droom en die droom die leef ik nu. Dit is alles wat ik ooit heb gewild! Maar je hebt wel een hele tijd bij Fat Wreck gewerkt, toch? Das waar! Maar ik was wel een stukje drukker met rookpauze’s en ping-pong spelen dan met werken, hoor! Maar niets ten nadele van die gasten daar. Mijn werk bij Fat heb ik altijd met superveel plezier gedaan. Mike is een coole dude en heeft veel business sense en het is supercool om iets te doen met muziek. Ook is het cool dat we als team mee mochten werken aan één van de coolste punkrock labels van de wereld! Mike geeft een ieder evenveel ruimte tot inbreng en je kan demo’s meenemen en je mening neemt hij bijzonder serieus. En dan zit je aan tafel met z’n allen en dan bespreek je bandjes en bandleden enzo. Supercool. Tis natuurlijk niet alleen maar relaxt ofzo, want we moesten ook dozen inpakken enzo en ander werk, maar dat hoorde er gewoon bij. Mja, nu heb ik een andere baan! Je eigen Cuban Ballerina gevonden dus? Want dat was toch de achterliggende gedachte achter de titel van de schijf, niet? Hehe, je hebt je huiswerk gedaan, vent! Mensen denken vaak dat het iets te maken heeft met Cuba en Amerika enzo, maar de titel komt onder andere van een film die ik gezien heb ooit. Die ging over een Cubaanse dude die geen cent te makken had en die werd verliefd op een of andere chick van de nationale ballerina academie. Hij durfde haar nooit aan te spreken en na te streven omdat hij geen geld had enzo. Uiteindelijk gaat ie trouwen en krijgt ie kinderen, maar in zijn achterhoofd blijft hij die Cubaanse ballerina houden. Die titel heeft dus een beetje temaken met iets waar je verliefd op wordt en waar je niet meer vanaf komt. Iets wat je voor de rest van je leven bij je draagt als het ware. Iedereen heeft zijn eigen Cuban Ballerina en de mijne is deze band. Mensen die dat doen worden vaak betitelt als dromers en er wordt op ze neergekeken enzo. Ik wil niet alleen een consument zijn. Ik wil doen wat ik het allertofte vind in de hele wereld om te doen! En dat is Dead To Me? Ja man! Met m’n beste vrienden de hele wereld afstruinen, wakker worden iedere dag met een glimlach van oor tot oor. Holy shit!? Wat een gave baan heb ik??! Mooier wordt het niet, toch? Ik zit op een stoeprandje in Nederland te babbelen en een pilsje te drinken. Supergaaf! Dromen en praten over dingen doen is iets wat vrijwel iedereen doet, maar ik leef gewoon mijn droom. Het allercoolste wat er is! Van het ene rokerige hol naar het andere? Hehe, valt mee. Daarnaast ben ik er wel aan gewend. Daarnaast rijden we, dankzij Streetdogs, met een fukkin’ nightliner! Wat inhoudt dat we ’s nachts rijden en dat ik wakker wordt in een andere stad. Vervolgens verlies je niet de tijd die je normalitair in een busje zou besteden om van de ene naar de andere plek te rijden. Dat houdt weer in dat je tijd over houdt om steden te bezichtigen. Ik neem enorm veel foto’s en de meesten in de band houden een soort van dagboek bij. Dit is een geweldige ervaring en ik wil zoveel mogelijk kennis en informatie opdoen nu ik de kans heb. Wat is het allercoolste dat je gezien hebt? Wenen was heel erg gaaf. Maar Praag was misschien wel het coolste. We liepen daar rond en we beseften ons dat iedere steen die daar op de straat ligt eigenlijk ouder is dan ons land. Heel erg gaaf om die vibe op te pakken. Dat is er gewoon helemaal niet in Amerika en dat is supergaaf. Je ziet het in films en boeken enzo, maar om er zelf te zijn dat is iets totaal anders. Verder moet je echt es een keer naar Japan gaan. Wat een geweldige ervaring was me dat! Die kids daar gaan keihard uit hun plaat op onze tracks en daarna klappen ze 10 seconden enthousiast en dan is het ineens doodstil. Ik hoor mezelf ademen en de planken van het podium knarsen onder mijn voeten. Ik denk ‘what the fuck?!’ Heel apart. Het is een soort van respect voor de band toe omdat ze niet door je heen willen praten ofzo. Absurd, maar wel supercool! Ben je het gezeik om One Man Army tracks tijdens de show al zat? Nwehh... Ik denk dat Jack het eerder zat is dan ik. Hoe gaaf was die band??! Ik vind het echt een eer om met die man in een band te zitten. Jack is er echt heel rustig onder. Bijna schuw soms. Hij heeft geen idee hoe legendarisch die band was. Over legendarisch gesproken! Wist je dat die gast ooit wiet heeft staan paffen met Joe Strummer??! Shit man! Als ik dat ooit had gedaan dan had ik een t-shirt met die tekst erop en droeg ik nooit niks anders! Mja, zo is Jack. Een hele relaxte kerel. En een geweldig muzikant. Geen rivaliteit dus? Ook niet met de Streetdogs wie er naast de buschaufeur mag zitten? Dat wel natuurlijk! Maar kijk; wij zijn geen bands die iedere dag op de radio komen. De kids die naar ons komen kijken doen dat omdat ze onze plaat ergens gehoord hebben en actief hebben gezocht. Ze komen voor ons. Ik vind het echt een eer om kids mee te zien zingen en dezelfde beleving te hebben als wij. Natuurlijk maken we gebruik van onze connecties enzo, maar we zijn vooral samen en juist niet tegen elkaar.