Hellacopters' laatste tour
•
Normal
0
21
MicrosoftInternetExplorer4
/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:"Table Normal";
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:"";
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:"Times New Roman";}
Een paar weekjes voordat de Hellacopters de gitaren voor onbepaalde tijd, en naar eigen zeggen voor eeuwig, aan de wilgen gaan hangen grijp ik eindelijk de kans om deze Zweedse rock’n’rollmachine live te zien.
In een redelijk goed gevulde Tivoli hoopte ik op een intens feest waarbij het ene na het andere nummer het publiek in een kolkende massa van bierhijsende schreeuwlelijkers zou doen veranderen, waarbij bierbekertjes door de lucht zouden vliegen, met de geur van zweet en sex op de dansvloer, maar helaas blijkt het uiteindelijk een redelijk tamme bedoeling. Het is dan ook een zondagshow en het feit dat de openingsact niets meer was dan een ongewenste tante die je niet zomaar kan laten verdwijnen helpt daar natuurlijk ook niet bij.
Nicke Royale voelt dit feilloos aan en probeert veelvuldig de zaal te foppen door te claimen dat het een vrijdag -dan wel zaterdagavond is of dat het publiek in ieder geval wil doen net alsof, maar meer dan wat hoofdgeknik tijdens de nummers en een bescheiden applausje erna valt er vanavond niet te behalen voor de sympathieke Zweden.
In een sneltreinvaart wisselen oud en nieuw materiaal zich af en zie ik het publiek, ook al is het dan niet uitbundig genoeg naar mijn mening, met grote glimlach genieten. Hit na hit worden de zaal in geslingerd en ondanks dat bassist Kenny apestoned lijkt is de band niet op grote fouten te betrappen. The Hellacopters kennen dan ook alle trucjes uit het vak. Nummer even stilleggen, een solootje weggeven, het publiek even uit de tent proberen te lokken. De trucendoos gaat volledig open in de Domstad en de band heeft schijt aan wat voor dag het is. Het is de dag van rock'n'roll. De dag om afscheid te nemen van The Hellacopters.
Even was ik bang voor een lage opkomst, maar uiteindeljik bleken er toch nog voldoende mensen hun bed uit te willen komen voor geniale rocknummers als Hopless Case Of A Kid In Denial, (Gotta Get Some Action) Now! en Carry Me Home. Een klein hoogtepuntje was het om mijn grote gitaarheld Ronald Neal Heathman, ook wel bekend als Rontrose, het podium op te zien stappen om een klein riedeltje mee te jammen. Gelukkig wordt er als encore geopend met By The Grace Of God, veruit mijn favoriete nummer van de Zweden nadat ze het ruigere garagerock werk hadden afgezworen, en heb ik uiteindelijk (krap aan) voldoende oude tracks gehoord om met een voldaan gevoel naar huis te gaan. En er mogen dan al wel verschillende projectjes/ nieuwe bands zijn waar bandleden van The Hellacopters inzitten, maar de band zelve zal mijns inziens enorm gemist worden en die mispeer van Rock’n’Roll is Dead wil ik ze bij deze openlijk vergeven.
End of an era.