Heaven Shall Burn @ W2

Misery Speaks uit het Verenigd Koninkrijk weet niet te overtuigen. Dat ik niet de enige ben uit het publiek met die mening is te zijn aan de lauwe ontvangst van de Britten. Slechts een enkeling steekt de metalhorns de lucht in als zanger Karl daaro vraagt en het applaus klinkt of er slechts uit beleefdheid wordt geklapt. Het is drukker bij de bar en in naastgelegen café dan vooraan. De metalcore van Misery Speaks is dan ook een sterk staaltje van dertien in een dozijn. Sowieso gaat het hier om een genre waarin al weinig gevarieerd wordt door de bands maar elk riffje, elke beatdown, eigenlijk bijna alles van Misery Speaks heb ik al ergens anders gehoord, en beter ook. Dat de band ondanks de ontvangst gewoon keihard doorbeukt siert ze maar indrukwekkend is het allemaal niet. Met dezelfde gedachte begon ik met het kijken naar de Belgen van Aborted. De veel te lange intro, het schreeuwerige logo, de veel te grote prints op de shirts met onleesbare teksten zorgen ervoor dat ik eigenlijk al naar de bar wilde lopen. Maar de muur van geluid die de band op het publiek afvuurde bij de eerste tonen schudde mij agressief wakker. Niet omdat het geluid vanavond in de W2 weer snoeihard stond. Aborted speelt namelijk helemaal geen metalcore, maar spijkerharde deathmetal, met her en der wat invloeden uit de grindcore en hardcore hoek. Een ongelooflijk strakke show, waarin elk van de bandleden de kans krijgt om zich te bewijzen, het publiek smult ervan. Het lijkt zelfs drukker dan bij de afsluiter van de avond. Hun album Slaughter & Apparatus ga ik zeker oppikken, want de potentie ligt er duimdik bovenop. Voor fans van bands als All Shall Perish is dit zeker een aanrader! Heaven Shall Burn wist mij tijdens de Hell on Earth tour 2006 aardig te overtuigen van hun kunnen, hoewel Deaf to Our Prayers op de lange termijn bekeken toch niet zo’n boeiende plaat was. Met het prachtig verpakte Iconoclast slaan de Duitsers hard terug en brengen de nodige variatie terug en schudt het zichzelf herhalende imago van zich af. Ook de Duitsers komen op met een intro, en wel Awoken van Iconoclast (die overigens zeer sterke gelijkenissen vertoont met de intro van Antigone). Het korte stuk van de set dat ik zag (noodgedwongen moest ik eerder naar huis en pakte daarom maar een half uur van de headliner mee) was goed genoeg om me met een goed gevoel naar huis te sturen. Oude publiekslievelingen (Behind a Wall of Silence, Voice of the Voiceless) aangevuld met nieuw spul en een uitzinnig publiek dat door de band goed bespeeld wordt. Het live plaatje zal altijd al goed in elkaar bij de band, maar de nieuwe gevarieerdere nummers maken het net een stukje beter. Toffe show! Met dank aan Thijs Mutsaerts voor de foto's.