Harbour 81, living the dream...

Eigenlijk was de bedoeling om direct na de Amerikaanse tour van Harbour 81 een interview te houden, maar om eerlijk te zijn was ik vergeten wanneer de heren en dame exact terugkwamen en is er na het thuiskomen het één en ander met de band gebeurd, vandaar dat het vraaggesprek even op zich liet wachten. Lees over de debuut cd ‘Live Your Dreams’, de Amerikaanse tour en wat er op dit moment aan de hand is in een interview met zanger Perry. Hi Perry, ten eerste gefeliciteerd met de release van jullie eerste album 'Live Your Dreams'! De cd is inmiddels al een kleine twee maanden uit en ik was er persoonlijk erg positief over. Hoe zijn de andere reacties zover? Super! De CD is officieel alleen in de VS al echt uitgebracht. In Europa kan men het album voorlopig alleen via onze site bestellen. Dus vooral vanuit de VS hebben we een hoop positieve reacties gehad. Vrijwel direct na de release gingen jullie op tour door de USA, hoe is het jullie daar verlopen? Erg tof! Warbird heeft de CD uitgebracht op 20 mei en op 23 mei speelden we onze eerste show daar, in Orlando om precies te zijn. We hebben in iets meer dan 2 weken tijd zo'n 7000 km afgelegd en vijwel elke avond een show gespeeld. De meeste optredens waren goed bezocht en het was geweldig om te merken dat de 3 songs die we op onze MySpace hadden staan vrijwel overal al werden meegezongen. Dat is wel een verschil met Nederland, het publiek gaat er daar veel harder voor. Vooral het publiek in de zuidelijke staten zoals Florida, Louisiana en ook in North Carolina was heel enthousiast. Je merkt wel dat het in Boston en New York een stuk moeilijker is omdat je daar als je wilt echt iedere avond naar een concert kan. Gelukkig hadden de mensen van Beantown Bookings in Boston heel veel promotie gedaan en was het daar toch ook wel redelijk druk voor een maandagavond. De volgende dag speelden we echter in Brooklyn, New York voor zo'n 8 betalende bezoekers, waar overigens wel 2 mensen bij waren die speciaal vanuit Seattle waren komen vliegen, en daar doe je het dan voor. Maar verder mogen we echt niet klagen, want de rest van de shows was echt goed bezocht en we hebben ook achteraf nog een hoop toffe reacties ontvangen. Met Second Chance ben je ook ooit naar Amerika geweest, maar dat was meer een 'we zien wel wat er gaat gebeuren' tour meen ik. Hoe was het om op een goed georganiseerde tour door Amerika te trekken? Met Second Chance zijn we 3 keer in de VS geweest. De eerste, in 1999, was inderdaad een zooitje. Ik had via-via een paar showtjes weten te regelen in New York, maar toen we daar aan kwamen nam degene die het zou regelen zijn telefoon niet meer op. Destijds was er nog geen MySpace en nog niet zo veel mensen hadden e-mail dus alles liep via deze ene gast, en die liet het afweten. Toen we hem uiteindelijk toch te pakken kregen, bleek dat er een week daarvoor een rechtzaak was geweest over een jongen die zijn nek gebroken had bij het stage diven. Zijn ouders hadden de zaal aangeklaagd voor een paar miljoen dollar en de zaak gewonnen. Daarop reageerden de verzekeringsmaatschappijen zo heftig dat geen enkele zaal zich nog een hardcore of metal show kon veroorloven. Dat bleek nog eens toen wij die week een show van Sick Of It All wilden bezoeken in de Roxy, want ook die show werd gecanceld. Ik heb met onze bassist nog wel Mike Ness gezien in Irving Plaza, en ook daar was te merken waarom onze shows niet doorgingen: het hing vol met posters met de tekst "NO STAGE DIVING". Toch was onze insteek toen meer dat we een weekje op vakantie naar New York gingen met z'n allen. Jammer genoeg hebben we toen dus niet gespeeld, maar ach... we hebben een leuke vakantie gehad. Maar in 2006 en 2007 hebben we wel twee echte tours gedaan, de eerste in Texas/Mexico en de tweede in het noorden van de VS en Canada. Die twee tours waren super! Hoeveel shows hebben jullie er eigenlijk gespeeld? En met welke bands? We hebben 12 shows gespeeld. Bands die zeker de moeite waard zijn om te checken zijn Teabaggin, Bomb The Bridges en Pulling Triggers uit Florida, Beantown Boozehounds en Bad Ash uit Boston, 25 Minutes To Go uit North Carolina, Hard Response en The Hated uit Baltimore en Delaware. Wat is het meest memorabele moment van de tour geweest? Toen we in Baton Rouge (Louisiana) waren, hadden we een kamer in een goedkoop motel net aan de andere kant van de Mississippi geboekt. Toen we daar alvast even onze slaapspullen gingen neerleggen hoorden we een partij teringherrie vanuit de motelkamer boven ons komen. Daar bleek Justin, een railroad worker uit Texas, een kamer te hebben geboekt en daar liet hij keihard een of andere metal band (Aart, onze drummer tijdens deze tour weet wel welke band, maar ik kende het niet) uit zijn speakers galmen. We gaven hem een CD'tje en nodigden hem uit om een avondje met ons mee te gaan naar het optreden. Toen ik de tour aan het boeken was had ik contact gezocht met The Dark Room (nee geen homo-tent, het is een toffe zaal die veel hardcore shows doet in Baton Rouge, No Turning Back heeft daar ook al een aantal keer gespeeld) waar die dag een festival was met een stuk of 14 bands, maar na 3 weken en een aantal mails had ik nog geen antwoord terug. Ashley had ondertussen via een lokale band daar een andere zaal in de zelfde straat gevonden waar we uiteindelijk wel terecht konden. Twee dagen voor de aanvang van de tour kreeg ik toch eindelijk antwoord van de Dark Room, maar omdat de andere show al helemaal geregeld was moest ik ze helaas vertellen dat we dat niet meer konden doen. Maar goed, toen we de zaal waar we moesten spelen aan het zoeken waren reden we langs de Dark Room en daar stonden zo'n 150 punk rock kids buiten voor die tent. Justin vroeg "wow, moeten jullie daar spelen?" Dus ik legde hem uit dat we die show helaas hadden moeten afslaan. Na nog een half uur heen en weer rijden in dezelfde straat vonden we eindelijk, achteraf boven een of andere vage autogarage een zoldertje met een hand vol knetter-stonede hippies en crusten. Er was geen podium, geen bar, en welgeteld 1 microfoon. Justin wierp zich op om voor deze ene avond onze tourmanager te zijn en hij vertelde de organisatie van deze gare show dat we nog even wat drank zouden gaan halen en dat we over een uurtje terug zouden zijn. We zijn in de bus gesprongen, naar de Dark Room gereden, en daar heeft Justin de organisatie van onze hachelijke situatie op de hoogte gebracht. We hebben een korte set gespeeld voor een supervolle zaal, met volop cirkelpits echt gaaf, en daarna zijn we snel naar die andere tent gereden om die andere show ook nog te spelen. En nu zijn jullie terug in Nederland en direct bassist -en drummerloos, wat is er gebeurd? Aart, de drummer, was met ons mee als vervanger voor Jordy die kort voor de tour de band verlaten had. Het was nooit echt de bedoeling dat Aart zou blijven, hij was een invaller. Dus eigenlijk waren we al op zoek naar een drummer. Eigenlijk geldt voor Arjan (bas) een beetje hetzelfde, van hem heb ik ook altijd al het idee gehad dat hij het als iets tijdelijks zag. Het probleem is een beetje dat toen Second Chance stopte, en ik al bijna een volledig nieuw album klaar had liggen, ik het zo graag snel uit wilde brengen met een nieuwe band dat ik niet rustig de tijd genomen heb om de juiste mensen bij elkaar te vinden. Daar ben ik nu alsnog mee begonnen. We hebben op dit moment een nieuwe drummer gevonden en waarschijnlijk ook een bassist. Voorlopig gaan we met deze nieuwe line up eerst flink de oefenruimte in. De band nog in zijn oude line-up. En wat voor effect heeft dit voor jullie als band op het promoten van 'Live Your Dreams'? Eigenlijk valt het wel mee. De CD is officieel alleen in de VS uitgebracht, en daar hebben we daar met het tourtje behoorlijk wat publiciteit gegenereerd. Omdat het label daar zit hebben we ons in eerste instantie dus ook vrijwel alleen op Amerika gericht. Zodra we de set er weer goed in hebben gaan we ons op Nederland (en hopelijk de rest van Europa) richten. In november spelen we waarschijnlijk 2 optredens in Oost-Duitsland. Tegen die tijd hopen we ook een label gevonden te hebben die de CD in Europa wil uit brengen. Het is wel jammer dat de CD recensies op As Ice en Punx.nl en in bladen als Aarschok en Up Magazine eigenlijk een beetje te vroeg getimed zijn. Over het algemeen zijn de kritieken behoorlijk goed, en dan is het best klote dat we geen bezetting hebben om dat live te kunnen bevestigen. Wat mij betreft kan je nu direct een oproep doen, wat voor iemand zoeken jullie? Laat het ons weten! Bassisten die geinteresseerd zijn kunnen het ons laten weten! Een drummer hebben we gelukkig al gevonden. En het belangrijkste voor ons is dat het iemand is die tijd kan vrijmaken om 1 of 2 keer per jaar een tourtje te doen en dat het iemand is die meer van old school hardcore/punk houdt dan van metalcore. In Second Chance speelde je gitaar, ik neem aan dat je dan ook kan bassen, niet de ambitie om zelf weer een instrument op te pakken als het te lang gaat duren? Soms mis ik het wel ja, gitaarspelen. Het gebeurt ook nog wel regelmatig dat ik in de oefenruimte m'n gitaar pak en besef: "O nee, ik speel geen gitaar in deze band." Ik denk ook wel dat ik ooit de gitaar weer op zal pakken, het liefst weer met Second Chance, wie weet... Maar voorlopig vind ik het eigenlijk wel leuk om eens wat anders te doen. En daarbij, Ray en Ashley zijn op gitaar veel beter dan ik. "Live Your Dreams" heb ik grotendeels in mijn eentje geschreven, nog voordat zij bij de band kwamen, maar ik denk dat het gitaarwerk van de volgende CD best eens een stuk interessanter kan gaan worden. De cd is uitgebracht door het Amerikaanse Warbird Entertainment. Hoe zijn jullie daar aan gekomen? Mij zegde het label voor jullie release niets. Drew van Warbird had ons gevonden op MySpace en hij was erg enthousiast over de demo-songs die we daarop hadden staan. Hij vertelde me dat hij vooral Europese bands wil contracteren omdat hij strontziek wordt van alle emo-shit die tegenwoordig in Amerika wordt uitgebracht. Bevalt het label? Zeker! We zijn erg tevreden met het label. Drew werkt heel hard en doet veel promotie voor ons. Het label is dus Amerikaans, betekent dit ook dat jullie meer cd's in Amerika verkopen of toch in Europa? Op dit moment zeker. Zoals ik al zei, zijn we nog op zoek naar een label hier. Warbird heeft alleen de rechten om de CD in de VS en Canada te verkopen. Op jullie cd zijn onder andere gastbijdrage van Buddha (Blood For Blood) en Jeff (Breakdown, Slumlords) te vinden, misschien wel helden van je? Wat was je reactie toen hun positief reageerde om een bijdrage te leveren aan jou album? Ja, super! Jeff is al tijdens de Second Chance/Slumlords tour een goede vriend van me, dus ik vind het geweldig dat we de kans hadden om tijdens de laatste tour van Second Chance even een uurtje in de kelder van Scotty (drummer van de Slumlords) te kunnen opnemen. Ooit in 1996 was ik de webmaster van de Blood For Blood website, eigenlijk in een tijd dat nog maar weinig bands een website hadden. Ik denk dat ik een van de eersten was in Nederland die de Hurt You demo cassette in bezit had, en sindsdien ben ik vooral met Ian (bassist) goed bevriend gebleven. Toen ik hem vroeg of hij Buddha wilde vragen zei hij dat dat moeilijk zou worden omdat Buddha heel vaak gevraagd wordt voor guest vocals en heel weinig tijd heeft, en met een opleiding bezig was. Twee weken later kreeg ik een telefoontje dat hij het graag wilde doen! Supervet natuurlijk. We hebben in Boston een studio gehuurd voor een uurtje en daar heb ik met Buddha de vocals opgenomen. Diego, zijn zoontje van 4 was er ook bij, die wilde bijna de studio instormen toen zijn vader begon te schreeuwen; die dacht dat wij ruzie hadden en wilde zijn vader gaan helpen! Is dat 'living your dreams'? Of gaat de betekenis van het album dieper dan dat? Voor mij is dat het wel ja. Ik vind het moeilijk om in een band te zitten en er niet helemaal voor te gaan. Het gaat voor mij altijd veel verder dan eens in de week repeteren en af en toe een optreden in de buurt. Voor veel ex-medebandleden zowel van Second Chance als Harbour 81 is mijn fanatisme wat dat betreft erg moeilijk. Ik hoef niet met m'n reet op het strand te liggen in Spanje of Italie, als het aan mij ligt gaan al mijn vakantiedagen op aan tours en het liefst zo ver mogelijk weg. Harbour 81 heeft sinds de oprichting vorig jaar juli ook al 8 bandleden versleten, ik denk omdat onze 'dreams' niet altijd dezelfde zijn. Persoonlijk ben ik fan van goede vrouwelijke vocalen in een hardcore/punkrock band, zijn jullie van plan om het vocale gedeelte van Ashley ooit uit te breiden? Ja dat is wel de bedoeling. Op deze plaat is haar aandeel nog niet zo groot omdat het grootste deel van de muziek al klaar lag voordat ze bij de band kwam. Maar Ashley heeft de afgelopen tijd met het maken van proefopnames wel bewezen ook vocaal haar mannetje te kunnen staan, dus ik zie daar zeker een grotere rol in weggelegd voor haar. Okay, dat is het. Als je zelf nog iets toe te voegen hebt? Ik zou bij deze graag een oproep willen doen aan labels in Nederland. Als ze geinteresseerd zijn onze CD hier uit te brengen dan horen wij dat graag. Voorlopig is de (Amerikaanse) CD in Europa alleen bij mij zelf te bestellen, voor 12 euro inclusief verzendkosten.