Guns On The Run - The Spirit Is Eternal

Ik was tot voor kort totaal onbekend met het Amerikaanse Guns On The Run, maar dit is blijkbaar alweer hun 4e album. Met hun rockende oi!-punk doet het me denken aan de TKO en GMM platen die ik in de jaren 90 helemaal grijs draaide. Ik zal mezelf niet beter voordoen dan nodig en eerlijk toegeven dat ik in die tijd ook Guns On The Run lovend zou hebben ontvangen. Maar smaak, net als kennis, evolueert en ik ben wat kritischer geworden door de jaren heen. Zoals zo vaak zijn de muzikale invloeden bij dit soort bands interessanter dan de eindproducten die ze uitpoepen. Want wie houdt er nou niet van Cock Sparrer, Rancid en Rose Tattoo? Helaas haalt ook dit Guns On The Run nergens de kwaliteit van de bands die toch duidelijk te horen zijn als invloeden. Daargelaten dat Guns On The Run door zijn muzikaal kunnen positief afsteekt ten opzichte van een groot deel van zijn muzikale soortgenoten, maar door de niet al te sterke zang en belachelijke cliché- en overamerikaanse teksten verliest het geheel behoorlijk aan kracht. Daarbij dient degene die het hemeltergend lelijke eftelingmetal ogende artwork heeft gemaakt ook op de kop gekruisigd te worden voor deze wandaad. Ondanks alles heb ik toch wel een beetje zwak voor deze band, en het streetrock genre in het algemeen, en ik denk dan ook dat ze met een goede zanger en iets betere teksten een vol punt hoger hadden kunnen scoren.