Goldfinger - Hello Destiny

Het Californische Goldfinger dat inmiddels al weer ruim 14 jaar aan de weg timmert is voor mij persoonlijk een band die valt onder de categorie “jeugdsentiment”. Na oprichting in 1994 leek het debuut album in 1996 dan ook een wereldwijde doorbraak te forceren. De opvolger “Hang ups” uit 1997 slaagde er helaas niet in om deze faam waar te maken. Waar de band in 1996 nog in één adem werd genoemd met bands als No Doubt en Weezer was een plaats in de undergroundscène het hoogst haalbare. De gamers onder ons zullen de band misschien wel kennen van ondermeer de Tony Hawk’s Pro Skater games en Gran Turismo 3. De productiviteit van de band was tussen 2000 en 2002 het hoogst waarin maar liefst 3 albums werden gereleased. Na “Disconection Notice” in 2005 en het Lowlands optreden in 2004 is het dan ook erg stil geworden rond de band. Frontman John Feldman zijn activiteiten als producer van ondermeer Good Charlotte en The Used zijn hier mede debet aan. Daarnaast steekt hij veel tijd in activiteiten voor ondermeer het “Animal Liberation Front”. Blij verrast was ik met de nieuwe release “Hello Destiny” getiteld. Het eerste wat de Goldfinger liefhebbers van het eerste uur opvalt, is hoogst waarschijnlijk de hoes waarop de dame prijkt die ook op het debuutalbum stond. Samen met de terugkeer van voormalig gitarist Charlie Paulson lijkt het ook of de plaat verder gaat waar de eerste twee albums ophielden. Ska kun je dus ook weer terugverwachten op het gevarieerd opgebouwde album. “Get up” en “The only one” mogen er zeker zijn en zijn samen met ondermeer “Not amused” de contrasten waar de band toch ook wel om bekend staat. Humor mag natuurlijk ook niet ontbreken, de liefhebbers daarvan komen met “Handjobs for Jesus” dan ook letterlijk aan hun trekken. Goldfinger maakt van dit nummer een heuse rockopera. Aangenaam is ook de vocale bijdrage van Monique Powel die je misschien nog wel kent van Save Ferris. Een serieuze noot is op deze plaat ook zeker te horen. “Free Kevin Jonas” is een eerbetoon aan een collega-veganist/activist die al geruime tijd vast zit in de gevangenis. Ik denk persoonlijk dat de band zeker weer op het goede spoor is, een aantal nummers deden mij absoluut weer terug denken aan de eerste twee platen. Toch ben ik er niet uit of de band nu een serieuze band is die grappig wil worden gevonden, of dat het een groepje komieken is die serieus genomen willen worden. Voor de fans van het eerste uur is dit absoluut een plaat om goede herinneringen bij op te halen. Voor de genen die nog onbekend zijn met de band misschien een reden om op zoek te gaan naar het oudere materiaal. Voor een voorproefje is een bezoek aan de myspace zeker de moeite waard.