GBH - Perfume and Piss

Waar veel kids zweren bij het vroege werk van stijlgenoten The Exploited heb ik altijd veel meer met City Babies Attacked By Rats gehad. Voor mij is dat album sowieso top 3 beste ouderwetse hardcorepunk (UK82) platen ooit en staat wellicht zelfs op de eerste stek. Dat gezegd hebbende moet ik bekennen dat mijn oren al jaren niet meer structureel getrakteerd worden op knallende betonpunk zoals GBH. Toch ben ik wel benieuwd hoe de mannen, ook niet meer de jongste, het er vanaf brengen op hun elfde album. Waar veel van die oude Engelse punkbands een beetje aan stijlverbreding deden door de jaren heeft GBH naar mijn weten nooit echt gesnoept van de metal, ska of wave. Het feit dat het dik 30 jaar lang alleen maar razen en blazen is geweest maakt de band in mijn boekje extra cool. In ieder geval vond Tim Armstrong ze cool genoeg om toe te voegen aan het HellCat Records-rooster en dat lijkt me voor zowel het imago van het Amerikaanse label als voor GBH een prima zet. Inhoudelijk heb ik eigenlijk vrij weinig te zeggen over dit elfde album, want ik durf te stellen dat iedereen die bekend is met de band wel kan raden hoe de plaat ongeveer klinkt en wat ze te melden hebben. Wat mij betreft is Perfume and Piss dan ook precies geworden zoals ie zou moeten worden: nog in exact dezelfde stijl als het debuut uit 1982, maar dan met een moderner/ vetter geluid en in de voor HellCat kenmerkende digipack verpakking. Zeker niet de spannendste release van 2010, maar al met al een prima plaatje.