Fu Manchu - Signs Of Infinite Power

Fu Manchu is allang niet meer die band waar Kyuss-drummer Brant Bjork erin meespeelde. Ze staan al jaren op eigen benen en ondertussen heeft Bjork een solocarrière. En nu ligt eindelijk hun nieuwste album in de schappen, het tiende alweer: Signs of Infinite Power. Liefhebbers van de band of het stonerrock genre in het algemeen kunnen dit album blind in huis halen. Net als de vorige negen albums bevat het nieuwste album weinig verrassingen. Gelukkig weet de band als geen ander hoe je goede stonerrock moet maken. En ze beginnen met “Bionic Astronautics” zit je onbewust gelijk mee te knikken met de heerlijke groove die de band weer te pakken heeft. Een groove die het hele album consistent goed blijft, hoewel er enkele nummers wat rustiger zijn. Op “Take it Away” na zijn dit ook de mindere tracks op het album. De band blijft op zijn best als er lekkere stoner- of desertrock gemaakt wordt. Luister maar eens naar “El Busta” of het titelnummer. Voor de fans die na We Must Obey uit 2007 wel een beetje klaar waren met Fu Manchu komen van een koude kermis thuis. Stoort het gebrek aan vernieuwing je echter niet? Dan vind ook jij Signs of Infinite Power een oerdegelijk album, met harde nummers die een groove bevatten die je moeilijk uit je hoofd krijgt (zoals de hoofdriff uit het “One Step Too Far”) en enkel minder liedje. Goed geproduceerd, niet te lang (dik een half uur) en helaas met het minste artwork van de band sinds jaren.