Frank Turner - Love, Ire and Song

Vorig jaar is dit album al op Xtra Mile Recordings uitgekomen, maar Frank Turner staat nu onder contract bij Epitaph en die hebben meteen maar de rechten van Love, Ire and Song opgekocht om deze aan te kunnen bieden aan een breder publiek. Een goede zet wat mij betreft, want deze plaat is domweg heel erg goed en zal zonder enige twijfel in de smaak vallen bij het grote publiek. Ik denk persoonlijk dat het 'selftitled akoestisch-folkpunk projectje van die dude van Million Dead', zeker na de tours met The Gaslight Anthem en The Offspring, zijn oude faam voorbij is geschoten, maar mocht je niet bekend zijn met Frank Turner kan je het voor het gemak in het singer-songwriter hoekje proppen. Denk hierbij aan niet teveel toeters en bellen zoals bijvoorbeeld het eerdere werk van Tim Barry alleen dan wat meer upbeat en minder country. Met vrijwel alleen zijn stem en de klanken van zijn gitaar weet de Engelsman zich te distantiëren van de concurrentie. Met als unique selling point de teksten die oprecht, grappig en intelligent zijn. Het enige nadeel is dat de plaat aan het einde ietswat inkakt, maar de eerste helft van de plaat is van van een dusdanig niveau dat dit ruimschoots gecompenseerd wordt. Ik hoop trouwens dat Epitaph ook nog met debuutplaat Sleep Is For The Week aan de haal gaat, want ook die plaat is zeker de moeite waard. Begin september komt er alweer een nieuwe plaat op de markt genaamd 'Poetry Of The Deed' en, als ik me niet vergis, zit er ook nog een split met Austin Lucas in de pipeline. Ik voorspel in ieder geval alvast een rooskleurige toekomst voor deze kerel.